Zoekresultaat:    Nieuwe foto's op internet van afgelopen 12 maanden     
Homepage CL Collectie Foto's CL Zoekresultaat
De Cromme Leeck bezit een uitgebreide fotoverzameling die nog steeds regelmatig wordt aangevuld.
Een deel van de foto’s is openbaar en voor iedereen via deze website raadpleegbaar. Met enige regelmaat verandert de selectie.
Via onderstaand zoekveld kunt u foto’s selecteren op basis van bijv. een (plaats)naam. Als u niets invult krijgt u alle openbare foto’s te zien. Heeft u vragen over foto’s of aanvullende gegevens over de gepubliceerde foto’s laat het ons aub weten. (beeldbank@decrommeleeck.nl)

Aantal gevonden foto's : 575   (uit: 8654)

Getoond wordt foto : 181 t/m 210


Uitgebreid zoeken

Zoekresultaat verdeeld over 20 pagina's, met elk (max.) 30 foto's:

Begin        Vorige      1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13   14   15   16       Volgende       Eind

of direct naar pagina: 

Klik op foto voor vergroting en meer informatie

181. Database nr.: 08355   (evenementen/08355.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Zwaagdijk-West           (2013)
Zwaagdijk 305 anno 2013

Dit huis werd gebouwd rond 1880 door Pieter Klein, hij was getrouwd met Antje Bot. Hoewel zij het pand in 1892 verkochten, bleven ze er met hun kinderen in wonen. In 1913 kochten hun kinderen Cornelis en Ida Klein het weer terug. In 1926 verkochten Cornelis en Ida de woning aan Kees Boots, getrouwd met Martha Beemsterboer. Zij kwamen van Zwaagdijk-Oost onder Hoogkarspel. Kees Boots was tuinder en had ook van Cornelis en Ida Klein het land gekocht waar nu het huis van de familie Poland op staat (Zwaagdijk 309).
Het huis stond op de dijk. Kees en Martha dreven er een winkeltje, dat voornamelijk door Martha werd bestierd. Het is niet bekend of er voor die tijd ook al een winkeltje in dit pand gevestigd was. Het assortiment bestond uit de dagelijkse boodschappen zoals koffie, thee en rookwaren en ook klompen. Snoep werd er volgens zoon Jan Boots weinig verkocht. Later minderde het aantal producten geleidelijk aan.
In 1966 werd het huis verkocht aan Anne Kampstra. De familie Kampstra zette het winkeltje voort, zij het dat ze niet meer verkochten dan ijs, snoep en rookwaren. Buiten aan de muur hing ook enige tijd een sigarettenautomaat.
In 1976 kochten Harry en Kita van Os het huis en hield het winkeltje op te bestaan.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

182. Database nr.: 08366   (evenementen/08366.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Zwaagdijk-West           (ca 1952)
Zwaagdijk 394.

Op het pad voor de boerderij. Achter Cor Wit, linksvoor op de Nuffield Dirk Wit. Rechts voor met Rotary Hoe-frees Jan Tool, circa 1952.

Voor meer details, zie bij foto 8363

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

183. Database nr.: 08398   (evenementen/08398.jpg)
Foto's uit archief van Dirk Bosch
Wognum           (onbekend)
NKJB.
Namen en gelegenheid van deze foto zijn onbekend.

 

184. Database nr.: 08510   (evenementen/08510.jpg)
Fotoboeken fam. Dirk Saal
Onbekend           (onbekend)
In de nalatenschap van Dirk Saal bevinden zich enige fotoboeken.
Op deze foto staat Antje Pater Jd.
 

185. Database nr.: 08516   (evenementen/08516.jpg)
Fotoboeken fam. Dirk Saal
Onbekend           (onbekend)
In de nalatenschap van Dirk Saal bevinden zich enige fotoboeken.
Op deze foto staat L. Saal-Kay
 

186. Database nr.: 08557   (evenementen/08557.jpg)
Fotoboeken fam. Dirk Saal
Onbekend           (onbekend)
In de nalatenschap van Dirk Saal bevinden zich enige fotoboeken.
Op deze foto staat Jacob Kuilman Willemszoon
 

187. Database nr.: 08565   (evenementen/08565.jpg)
Fotoboeken fam. Dirk Saal
Onbekend           (onbekend)
In de nalatenschap van Dirk Saal bevinden zich enige fotoboeken.
Op deze foto staat A.J. Boxman
 

188. Database nr.: 08577   (evenementen/08577.jpg)
Fotoboeken fam. Dirk Saal
Onbekend           (onbekend)
In de nalatenschap van Dirk Saal bevinden zich enige fotoboeken.
Op deze foto staat Jantje Winkel-Zijp
Jantje Zijp X Jan Winkel. overleden 01.01.1875 Wognum. 76 jaar oud. Geboren Abbekerk. Dochter van Maarten Zijp en Grietje Spanjaard.
 

189. Database nr.: 08707   (evenementen/08707.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Ganker 31a. Jan Martin met de ijscokar op de Weidelaan in Nibbixwoud. Cora Goedhart koopt een ijsje.

Deze beschrijving begint eind jaren zestig, begin jaren zeventig.
Al lange tijd staan op de Ganker iets voor café De Sport drie vergelijkbare woonhuizen op een rij. Het zijn de woonhuizen van de gebroeders Haring: Piet, Joop en Gert. Ooit hebben de broers deze gezamenlijk gebouwd.
Gert Haring, die het dichtst bij De Sport woonde, had naast zijn huis ook een flinke schuur staan waar hij dieren in hield. Aanvankelijk varkens maar naderhand werd dit een chinchillafarm. Schuin aan de overkant woonde Han Rood met zijn vrouw Annie Mol. Han had een baan in Hoorn, maar werkte in zijn vrije uren in de snackbar van Hotel-Restaurant Entius en ook Annie werkte daar in de bediening. In 1972 werden de baan van Annie en de bijbaan van Han plotseling beëindigd.
Han Rood vatte toen het idee op om een snackbar te beginnen. Na afloop van de voetbalwedstrijd bij SEW liep Han samen op met zijn buurman Gert Haring. ‘Is jouw schuur niet te koop?’, vroeg Han terloops. ‘Nou nee, die heb ik nodig voor mijn beesten.’, was het antwoord.
Maar nog dezelfde avond stond buur Gert bij Han op de stoep: hij wilde toch wel verkopen. De deal werd gemaakt, Han kocht de schuur voor ƒ 30.000,-. De koop werd gesloten zonder enige zekerheid of het met de vergunningen wel in orde zou komen.
Maar het liep voorspoedig, de gemeente werkte mee en verstrekte de benodigde papieren. De schuur ging vlak en er verrees een nieuw gebouw. Annie ontwierp de indeling en met hulp van diverse bedrijven werd het interieur ingericht. De snackbar beschikte over een grote bakoven, een vitrine, een bar en drie tafels met stoelen.
Eind 1973 was de nieuwe snackbar klaar. Buiten prijkte een nostalgische staande lantaarn die de naam van de snackbar De Lanteern verduidelijkte. De opening met een drukbezochte receptie vond plaats op 22 december 1973.
Annie en Han werkten hier samen vier jaar met veel plezier en inzet. Een vaste kring van stamgasten kwam er regelmatig eten, een klein groepje deed dit zelfs bij voorkeur bij Annie in de keuken.
In 1975 namen Han en Annie het naastliggende café De Sport over. Toen werd het hun allemaal wat veel, ook wilde Han het bedrijf waar hij al jaren werkte, niet in de steek laten. De mogelijkheid van verhuur deed zich voor en de heer Jacobs runde een jaar de snackbar. In 1978 toonde Ton Obdam interesse, alleen was er toen ook woonruimte nodig.
In dat jaar werd de achterliggende schuur gesloopt, een klein stukje van de keuken en magazijn van de snackbar afgesnoept en een woongedeelte aangebouwd. Deze situatie is anno 2013 nog onveranderd.
Ton Obdam en zijn vrouw huurden het woonhuis en de snackbar en oefenden daar ruim twee jaar hun bedrijf uit.
In 1980 werd de familie Spruit de nieuwe exploitant. In 1984 nam de jonge Frans Spijkerman de snackbar over. Zijn vader, de dorpsslager, leverde al vele jaren vlees aan De Lanteern. Na korte tijd ontwikkelde Frans echter andere ambities.
In 1985 werd de zaak verhuurd aan Jan Martin. Vanaf 1 november 1985 ging Jan enthousiast aan de slag. Jan was een bekende figuur in West- Friesland, zeker in Nibbixwoud stond hij midden in de samenleving. Hij sponsorde bijvoorbeeld jarenlang het zaalvoetbalteam. Naast de snackbar ontwikkelde Jan activiteiten met snackwagens. Daarmee ging hij onder meer naar festivals. En op zomerse dagen reed hij met een nostalgische ijscowagen door het dorp. Twaalf jaar lang voorzag hij talloze mensen van een hartige hap, de laatste jaren met hulp van zijn vrouw Nel. Toen hij in 1997 stopte, wilde hij zijn klantenkring niet uitgehongerd achterlaten: op 12 oktober, de laatste openingsdag, bood hij zijn producten voor de halve prijs aan.
Vervolgens stond De Lanteern enige tijd leeg. In 1998 verkocht Han Rood het pand aan Ton Pronk. Die verhuurde het aan een Chinees afhaalcentrum. De lantaarn bleef staan, maar de naam van de zaak veranderde in Happy Snack.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

190. Database nr.: 08741   (evenementen/08741.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Ganker 48. Krantenartikel, Jaap Schoenmaker en zijn vrouw vol trots voor hun winkel, links de T-Ford, 1939.

Boerenzoon Jaap Schoenmaker had weinig zin in het werk op de boerderij waar hij opgroeide. Hij had wel handelsgeest, op jonge leeftijd begon hij met het venten van kaas in Nibbixwoud en omgeving. Hij verkocht de kaas die gemaakt werd op de boerderij van zijn vader. Dit werd de basis voor zijn latere ondernemerschap. Jaap trouwde in 1936, toen hij 24 jaar was, met Trien Meester uit Onderdijk. Hij had haar leren kennen op een van de routes tijdens het kaas venten.
Jaap en Trien gingen wonen op de Ganker 48. Daar hadden zij een woning met winkel laten bouwen. Op het winkelraam stond geschreven: ‘Boter, Kaas, Eieren en Comestibles’, een tekst die ook in de openingsfolder stond. Jan Schoenmaker sr., de vader van Jaap, bezat begin jaren dertig al een luxe-auto. Die werd ook gebruikt om naar de markt in Den Helder te rijden om daar boter, kaas en eieren aan de man te brengen. Een activiteit die ze in de familie ruim vijftig jaar volhielden. Met de luxe-auto werden ook op bescheiden schaal taxiritjes gedaan, dat was het begin van een belangrijke tak van het bedrijf.
Tijdens de oorlogsjaren lag de zaak enige jaren stil want er was niets meer te koop. De auto werd verstopt onder het hooi op de boerderij, om inbeslagname te voorkomen. In de jaren vijftig stapten de zonen Nic en Hans zo vanuit de schoolbanken het winkelbedrijf in.
‘Heel normaal in die tijd’, vertelde Nic, ‘van kinds af aan hielp je mee in het bedrijf van je vader. We deden allerhande werkzaamheden, zoals magazijnwerk, boekjes ophalen, rondvragen, boodschappen wegbrengen en helpen op de markt.’
Die werkervaring kwam de broers goed van pas, want in 1960 overleed vader Jaap op 48-jarige leeftijd. Toen stonden zij er alleen voor. De oudste zoon Jan werkte toen al in het taxibedrijf, dat breidde steeds meer uit.
Nic en Hans pakten de zaken voortvarend aan: ze stapten als een van de eersten in de regio over op de supermarktformule. In 1968 stapte Trien Schoenmaker-Meester uit het bedrijf. Toen werd de officiële naam Gebr. Schoenmaker.

Een flinke uitbreiding van de winkel vond plaats in 1970 en 1980, ook het taxivervoer en het vervoer met personenbusjes nam een grote vlucht. In de bloeiperiode van de jaren zestig en zeventig reden er 27 voertuigen van de Gebr. Schoenmaker in het rond en waren er 16 chauffeurs in dienst. In 1980 kwam er een postkantoor in de winkel, dat werd in een later stadium verplaatst naar de benzineshop. In 1987 stopte de supermarkt, gevolgd door het taxibedrijf in 1989.

In de winkelruimte vestigde Niek op den Kelder zijn verzekeringskantoor, het taxibedrijf werd verkocht aan Jonk Cars uit Purmerend, waar al mee samengewerkt werd. Nic en zijn vrouw Trees bleven het benzinestation en het postkantoor bemannen tot 1995.
Het pand met benzinestation werd toen verkocht aan Piet en Paula Spijker die hier tot ongeveer 2001 woonden en werkten. Piet Spijker emigreerde, hij verkocht het verhuurde gedeelte (de voormalige winkel) aan de huurder, Tandtechnisch Centrum Pieterse. De woning met benzinestation werd verkocht aan Marees, die de pompen ombouwde tot een onbemand benzinestation.
Daarna hebben verschillende huurders/bewoners geprobeerd in de benzineshop iets van de grond te krijgen, bijvoorbeeld een motorkledingshop en een planten- en bloemenshop, maar het bleken eendagsvliegen te zijn. Tegenwoordig zit tandtechnieker Pieterse nog steeds in het gedeelte dat voorheen supermarkt was. De naam van de zaak veranderde in Pieterse Prothetisch Laboratorium.
De woning wordt sinds enkele jaren bewoond door Mascha Vlasma.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

191. Database nr.: 08745   (evenementen/08745.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Ganker 48. Het echtpaar Nic en Trees, bij de pomp en hun woning, 1988.

Boerenzoon Jaap Schoenmaker had weinig zin in het werk op de boerderij waar hij opgroeide. Hij had wel handelsgeest, op jonge leeftijd begon hij met het venten van kaas in Nibbixwoud en omgeving. Hij verkocht de kaas die gemaakt werd op de boerderij van zijn vader. Dit werd de basis voor zijn latere ondernemerschap. Jaap trouwde in 1936, toen hij 24 jaar was, met Trien Meester uit Onderdijk. Hij had haar leren kennen op een van de routes tijdens het kaas venten.
Jaap en Trien gingen wonen op de Ganker 48. Daar hadden zij een woning met winkel laten bouwen. Op het winkelraam stond geschreven: ‘Boter, Kaas, Eieren en Comestibles’, een tekst die ook in de openingsfolder stond. Jan Schoenmaker sr., de vader van Jaap, bezat begin jaren dertig al een luxe-auto. Die werd ook gebruikt om naar de markt in Den Helder te rijden om daar boter, kaas en eieren aan de man te brengen. Een activiteit die ze in de familie ruim vijftig jaar volhielden. Met de luxe-auto werden ook op bescheiden schaal taxiritjes gedaan, dat was het begin van een belangrijke tak van het bedrijf.
Tijdens de oorlogsjaren lag de zaak enige jaren stil want er was niets meer te koop. De auto werd verstopt onder het hooi op de boerderij, om inbeslagname te voorkomen. In de jaren vijftig stapten de zonen Nic en Hans zo vanuit de schoolbanken het winkelbedrijf in.
‘Heel normaal in die tijd’, vertelde Nic, ‘van kinds af aan hielp je mee in het bedrijf van je vader. We deden allerhande werkzaamheden, zoals magazijnwerk, boekjes ophalen, rondvragen, boodschappen wegbrengen en helpen op de markt.’
Die werkervaring kwam de broers goed van pas, want in 1960 overleed vader Jaap op 48-jarige leeftijd. Toen stonden zij er alleen voor. De oudste zoon Jan werkte toen al in het taxibedrijf, dat breidde steeds meer uit.
Nic en Hans pakten de zaken voortvarend aan: ze stapten als een van de eersten in de regio over op de supermarktformule. In 1968 stapte Trien Schoenmaker-Meester uit het bedrijf. Toen werd de officiële naam Gebr. Schoenmaker.

Een flinke uitbreiding van de winkel vond plaats in 1970 en 1980, ook het taxivervoer en het vervoer met personenbusjes nam een grote vlucht. In de bloeiperiode van de jaren zestig en zeventig reden er 27 voertuigen van de Gebr. Schoenmaker in het rond en waren er 16 chauffeurs in dienst. In 1980 kwam er een postkantoor in de winkel, dat werd in een later stadium verplaatst naar de benzineshop. In 1987 stopte de supermarkt, gevolgd door het taxibedrijf in 1989.

In de winkelruimte vestigde Niek op den Kelder zijn verzekeringskantoor, het taxibedrijf werd verkocht aan Jonk Cars uit Purmerend, waar al mee samengewerkt werd. Nic en zijn vrouw Trees bleven het benzinestation en het postkantoor bemannen tot 1995.
Het pand met benzinestation werd toen verkocht aan Piet en Paula Spijker die hier tot ongeveer 2001 woonden en werkten. Piet Spijker emigreerde, hij verkocht het verhuurde gedeelte (de voormalige winkel) aan de huurder, Tandtechnisch Centrum Pieterse. De woning met benzinestation werd verkocht aan Marees, die de pompen ombouwde tot een onbemand benzinestation.
Daarna hebben verschillende huurders/bewoners geprobeerd in de benzineshop iets van de grond te krijgen, bijvoorbeeld een motorkledingshop en een planten- en bloemenshop, maar het bleken eendagsvliegen te zijn. Tegenwoordig zit tandtechnieker Pieterse nog steeds in het gedeelte dat voorheen supermarkt was. De naam van de zaak veranderde in Pieterse Prothetisch Laboratorium.
De woning wordt sinds enkele jaren bewoond door Mascha Vlasma.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

192. Database nr.: 08747   (evenementen/08747.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Ganker 50. Jan Verbeek als olieventer.

Tot 1920 was het pand Ganker 50 in gebruik als café met doorrijstal.
Het pand werd in dat jaar gekocht door Pieter Komen, 66 jaar oud, tuinder van beroep, die er ging wonen. Hij overleed in 1935 en zijn vrouw overleed in 1946. In 1948 werd het pand in drieën gedeeld voor hun drie zonen Piet, Niek en Arie. Toen pas verdwenen de doorrijstal en de bedsteden. De drie woningen stonden nog wel onderling met elkaar in verbinding. De broers Arie en Niek vertrokken naar Canada en Piet werd eigenaar van het hele pand.
Hij bleef in het linkerdeel wonen en verhuurde de middenwoning in 1959 aan de familie Nagelhout. Het rechterdeel verkocht hij aan Jan Verbeek. In 1963 verbouwde Piet het pand en kwam de middenwoning te vervallen.

Interview met Jan en Jannie Verbeek, 2011.
Jan werd geboren op Ganker 46. Zijn vader Kees had daar een winkel en verkocht fietsen, kachels, radio’s, televisies, stofzuigers en wasmachines. Hij was ook fietsenmaker en elektricien en deed in waterleiding, riolering en dakbedekking.
Dat Jan naar de ambachtsschool ging, was dus niet zo vreemd. Hij deed de opleiding elektricien en behaalde ook een diploma voor rijwielhersteller. Intussen kon hij thuis best aan de slag, want er was meer dan voldoende werk.
Jannie Louter kwam voor een dag in de week als hulp in de huishouding. Toen Jannie later ging werken in een verzorgingshuis, sloeg de vonk over. Ze besloten te trouwen en een huis te zoeken waar een eigen bedrijfje kon worden gestart. Het oog viel op Ganker 50. Daar woonden de drie broers Piet, Arie en Niek Komen. Arie en Niek waren inmiddels geëmigreerd naar Canada. Piet wilde eigenlijk niet verkopen, maar verhuurde het rechtergedeelte van het pand voor ƒ 6,50 per week. Later mochten Jan en Jannie het toch kopen. Ze trouwden op 16 september 1959. Het linker gedeelte van het pand bleef eigendom van Piet Komen. Anno 2013 woont zijn zoon Peter Komen daar.

In januari 1958 nam Jan een oliewijkje over van Arie Haring die op Het Woud woonde. Arie werd melkboer in Hoorn. Jan begon te venten met blikjes olie van vier liter voor 88 cent. Er stonden wel 25 blikken op de bakfiets. In die tijd werden wasketels met water op vierpits petroleumstellen opgewarmd. Later kwamen ook de oliekachels.
In 1962 werd een oliezaak in Stedebroec overgenomen. 1963 was een gouden jaar: van kerstmis 1962 tot maart 1963 vroor het dat het kraakte met temperaturen van min 15 tot min 18 graden. Jan vertelt: ‘De mensen kwamen met emmers om petroleum, het was niet aan te slepen. Inmiddels was er wel een bestelbus, een Ford Transit, aangeschaft, maar die wilde door de vorst de meeste dagen niet starten. Buurman Cor Doodeman was dan zo bereidwillig om de bus op te trekken. Zaterdags kreeg hij een doos sigaren voor de spontane hulp. Jack Louter hielp die winter ook mee.’
In 1965 werd een nieuwe Volkswagen-bestelbus gekocht voor ƒ 5990,-. ‘Gerard Admiraal, onze buurjongen van de overkant, zat nog op school, maar hij ging in al zijn vrije uurtjes op woensdag en zaterdag mee venten. Dat was wel handig want we verkochten niet alleen olie maar ook wasmiddelen zoals Abro, Presto, SB-crackfree, Castella, Persil, Radion, Sunlight en Dixan. Vaak werden er meer producten verkocht als er iets gratis bij zat, zoals een vat Dixan met een badhanddoek of drie stukken Palmolive-zeep met een washandje voor de prijs van 99 cent. Dozen vol werden daarvan verkocht.’
Gerard herinnert zich dat ook deze bus zijn kuren had bij heel koud weer. Dan sloeg de motor af en moest-ie aangeduwd worden. Gerard aan de achterkant duwen en Jan aan de zijkant. Wanneer de bus vaart had er gauw inspringen en in de versnelling zetten, dan reed-ie weer. Vaak lieten ze de motor bij de klant voor de deur doorlopen, als ze de spullen gingen verkopen.
De handel in de olie liep goed totdat het aardgas kwam. Jan stopte er toen mee. Hij verkocht Ganker 50 en liet een nieuw huis bouwen op Ganker 11. Daar ging hij nog een hele tijd door met het repareren van fietsen. Hij werkte bij fietsenhandel Van Vliet in Hoorn.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

193. Database nr.: 08761   (evenementen/08761.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Het Woud 10. Ellie maakt een bloemstuk voor een klant, 1988.

Floridus is de naam van dit bedrijf en eenieder zal begrijpen dat die naam met bloemen en planten te maken heeft. De letterlijke betekenis is ‘bloemrijk’. Deze bedrijfsnaam bestaat al sinds 1972, aanvankelijk als aanduiding van een bloemen- en tuinzaak te Hilversum. Eigenaar Cor Hoogland hield zich in die tijd voornamelijk bezig met relatief grote en exclusieve tuinen in ‘t Gooi. Maar als geboren en getogen West-Fries was hij ook bekend in die regio, dus ook daar werden met een zekere regelmaat tuinen aangelegd.
In 1977 overleden de ouders van Cor en het woonhuis en bedrijf kwamen beschikbaar. Cor en zijn vrouw Ellie verhuisden naar Nibbixwoud. Van toen af aan begon de geleidelijke opzet van de bloemisterij en tuinspeciaalzaak op de huidige plek aan Het Woud. In april 1979 was de officiële opening. Samen met zijn vrouw en twee vaste medewerkers runde Cor het bedrijf waar ook een kwekerij en hoveniersactiviteiten aan verbonden waren.
Omdat de bloemisterij een steeds belangrijker onderdeel vormde, ging Ellie naar de vakschool. In 1982 haalde ze haar vakdiploma. Al heel snel voldeed de winkel, die was ondergebracht in een kweekkas, niet meer aan de eisen van de tijd. Er werd een nieuwe winkel gebouwd van 225 m² met daarachter de bloembinderij, de kantine en magazijnruimte in de schuur. Ook werd er een flinke buitenruimte ingericht voor de verkoop van tuinplanten.
In 1984 vond de heropening plaats. Gelijktijdig werd ook de aansluiting bij Fleurop Nederland een feit. Hierdoor kon men bloemenorders verzorgen waar ook ter wereld. In 1986 behaalde Ellie het certificaat Meester in de bloemsierkunst, de hoogste graad in dit vak. Om haar creativiteit volledig tot zijn recht te laten komen, werd in 1993 bloemisterij De Oude Stal in Blokker overgenomen. Die zaak ging verder als filiaal van Floridus.
Ellie zwaaide de scepter in Blokker, dochter Miranda in Nibbixwoud en Cor deed de afdeling tuinen. Op dat moment waren er zeven mensen fulltime actief in het bedrijf. De kwekerij had inmiddels afgedaan, de hovenierstak maakte echter een flinke groei door. Het werkgebied van deze sector was zeer uitgebreid, het beperkte zich niet tot 't Gooi en West-Friesland maar ook in Purmerend, Monnickendam en Amstelveen en omgeving werden tuinen aangelegd en onderhouden. Vanwege deze drukte en het afnemend rendement van de bloemisterij werd enkele jaren later het filiaal in Blokker opgeheven. Veel mooie en aparte opdrachten werden in die jaren gerealiseerd. In die tijd groeide ook zoon Sander in het bedrijf. Mede onder zijn invloed werd het bedrijf verder uitgebreid en gemoderniseerd.
In 2009 neemt Sander het bedrijf van zijn ouders over. Hij gaat verder als Floridus Tuin en Groen met activiteiten als tuinaanleg en onderhoud, sport en recreatie en een tuinwinkel. De bloemisterij stopt en de winkel is nog twee dagen per week (vrijdag en zaterdag) open als speciaalzaak voor alle tuinbenodigdheden. Wat altijd hoog in het vaandel heeft gestaan, namelijk advies en begeleiding, zet Sander voort.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

194. Database nr.: 08823   (evenementen/08823.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Wijzend 77a. Gino, Thea en Ben Duin bij de mooiste Mercedes in de showroom.

Ben Duin begon al op ongeveer 15-jarige leeftijd in de garage van Leo Vink op de Veemarkt in Hoorn. Vervolgens werkte hij bij garage Bijman in Wognum. Zijn vrouw Thea vertelt: ‘Bijman had BMW’s, daar was Ben erg gek mee. Later ging de garage over op Alfa Romeo. Ben zocht ander werk en hij kwam begin jaren zeventig bij automobielbedrijf Mol en Blom aan het Keern in Hoorn. Dat was een Mercedes-dealer.’
Samen met een compagnon besloot Ben in 1975 een eigen bedrijf te beginnen in een ‘vergeten hoekje’ bij het industrieterrein Hoorn 80. In een boerderij aan de rand van de dijk vond het jonge autobedrijf, dat gespecialiseerd was in Mercedes-Benz, een onderkomen. Na een aantal jaren werd een nieuw pand betrokken aan de Kernweg.
In 1984 kocht Ben een stuk grond aan de Wijzend in Wognum. Daar werd een garage met werkplaats, magazijn en showroom gebouwd. Autobedrijf Ben Duin, dat gespecialiseerd is in personen- en lichte bedrijfswagens van het merk Mercedes-Benz, is een echt familiebedrijf. Ben houdt zich bezig met de verkoop, zoon Gino zwaait de scepter in de werkplaats en Thea beheert de administratie.
Gino: ‘Mercedes is een betrouwbaar en degelijk merk. Wij hebben er een jarenlange ervaring mee en we staan er voor honderd procent achter.’

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

195. Database nr.: 08824   (evenementen/08824.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Wijzend 77a. Garage Ben Duin, september 2003.

Ben Duin begon al op ongeveer 15-jarige leeftijd in de garage van Leo Vink op de Veemarkt in Hoorn. Vervolgens werkte hij bij garage Bijman in Wognum. Zijn vrouw Thea vertelt: ‘Bijman had BMW’s, daar was Ben erg gek mee. Later ging de garage over op Alfa Romeo. Ben zocht ander werk en hij kwam begin jaren zeventig bij automobielbedrijf Mol en Blom aan het Keern in Hoorn. Dat was een Mercedes-dealer.’
Samen met een compagnon besloot Ben in 1975 een eigen bedrijf te beginnen in een ‘vergeten hoekje’ bij het industrieterrein Hoorn 80. In een boerderij aan de rand van de dijk vond het jonge autobedrijf, dat gespecialiseerd was in Mercedes-Benz, een onderkomen. Na een aantal jaren werd een nieuw pand betrokken aan de Kernweg.
In 1984 kocht Ben een stuk grond aan de Wijzend in Wognum. Daar werd een garage met werkplaats, magazijn en showroom gebouwd. Autobedrijf Ben Duin, dat gespecialiseerd is in personen- en lichte bedrijfswagens van het merk Mercedes-Benz, is een echt familiebedrijf. Ben houdt zich bezig met de verkoop, zoon Gino zwaait de scepter in de werkplaats en Thea beheert de administratie.
Gino: ‘Mercedes is een betrouwbaar en degelijk merk. Wij hebben er een jarenlange ervaring mee en we staan er voor honderd procent achter.’

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

196. Database nr.: 08828   (evenementen/08828.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Middenstandvereniging Nibbixwoud.
Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.

Hier zien we Jan Grippeling. Hij was 26 jaar lang (1963-1989) een krachtig voorzitter en animator van de middenstand.
 

197. Database nr.: 08842   (evenementen/08842.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Wognum           (mei 1998)
Ontwikkeling en realisatie van De Boogerd.
Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.

Een lege vlakte, waar volgens planning De Boogerd gebouwd zal worden.

In de jaren zeventig kwam de gemeente Wognum in een stroomversnelling terecht. Was het voordien een rustige plattelandsgemeente, in de jaren tussen 1960 en 1980 veranderde er heel veel. In 1972 waren de winkels globaal te vinden in twee gebieden in het dorp Wognum, wat verspreid in de Kerkstraat enerzijds en anderzijds in de Raadhuisstraat en directe omgeving. Die winkels waren:
Bakkerij: Schoutsen
Zuivelhandel: Koeman en Wit
Slagerij: Rood en Koeleman
Supermarkt: Veul met de Kroon Supermarkt
Bazaar en textiel: Veeken
Woninginrichting: Wijsman
Verf en behang: Van Etten, Loos en Gorter
Fietsen en elektrische artikelen: Boos, Kuip en Komen
Kappers: Commandeur en Speets
Schoenen: Van der Wee
Benzine en brandstoffen: Kuip, Buisman en Van Zijl
Cafés: Stam, Schut en Zwaan, Schut tevens met slijterij.
Het aantal woningen in de kern Wognum bedroeg dat jaar 446 stuks met 1721 inwoners. Dit aantal was in de afgelopen tien jaar met circa 19% toegenomen. Deze groei werd hoofdzakelijk veroorzaakt door het overheidsbeleid, dat ervoor zorgde dat veel mensen uit de Randstad naar het platteland vertrokken. Deze ontwikkeling zette zich in de jaren zeventig voort met steeds meer nieuwbouw. Toen in 1975 de eerste fase van de nieuwe wijk Westergouw gereed was, betekende dit een uitbreiding van 260 woningen en een bevolkingstoename van 850 inwoners. Zo kon men eind 1975 spreken van zo'n 2800 consumenten.
Het voorzieningenniveau was hier echter niet op berekend. De verspreid liggende winkels in het eigen dorp plus een volledig aanbod winkels onder handbereik in Hoorn, die steeds beter toegankelijk werden door vrijetijd en mobiliteit, zorgden voor een enorme koopkrachtafvloeiing. De gemiddelde koopkrachtafvloeiing bedroeg 65%, het meest in de non-foodsector. De gemeente maakte zich ernstig zorgen over de situatie. Berekeningen naar het aantal inwoners zou een uitbreiding van 285 m² food- en 425 m² non-foodwinkelvloeroppervlak rechtvaardigen. Het streven was de afvloeiing terug te dringen tot 45 à 50%. Het beste zou zijn, dacht men, om de twee bestaande winkelgebieden door middel van een nieuw centrum met elkaar te verbinden.
 

198. Database nr.: 08928   (evenementen/08928.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Wognum           (onbekend)
Spoorstraat 1.
Dries en Vronie Romein achter de tap van hun Veronica Bar, 1981.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.

In 1899 liet de eerste eigenaar, caféhouder Willem Veerman, het stationskoffiehuis bouwen, kort na de opening van de spoorlijn Wognum-Schagen in 1898. De oorspronkelijke bestemming veranderde in de loop der jaren van stationskoffiehuis, voor reizigers van de trein Hoorn-Medemblik-Schagen, in een soort veilingkantine en pleisterplaats voor aanvoerders en handelaren van de veiling. De laatste dikke veertig jaar, eigenlijk vanaf Remmert Deen, was het een café-bar.
Na Willem Veerman, Dirk Koeten en Jacob Bruin zaten vanaf 1924 tot 1938 Piet en Naatje Kos-Dol in het café. Ze kwamen uit Winkel en dochter Lies was toen vijf jaar.
Lies Gorter-Kos (1919-2001) vertelt: ‘Ik ben geboren in Winkel. We verhuisden in 1924 naar Wognum. We woonden in het stationskoffiehuis, een echt marktcafé, dat door mijn ouders werd beheerd. Wognum was een overstapstation. De tram van Schagen naar Wognum kwam hier aan en dan kon je overstappen op de tram van Medemblik naar Hoorn. Vroeger overnachtten hier veel veehandelaren, die dan de volgende morgen naar de Schager markt gingen. Het café was oorspronkelijk van de Veermannen. We hebben er tot 1938 gewoond. In dat jaar verdween de tram en met de veiling ging het ook niet best. Wij verhuisden naar het Oosteinde, vader werd bezorger bij Van Gend & Loos. Daarna heb ik zelf nog dertien jaar in café De Vier Heemskinderen gewerkt.’

De opvolger van Piet Kos was Jan Roemer, een oom van Tinus Stam, en voordien manufacturier op Kerkstraat 97. Jan vertrok in 1946 naar café De Morgenster aan het Koepoortsplein in Hoorn. Daarna verhuisde hij naar Den Bosch, waar hij een hotel-restaurant begon.
Piet Mettes uit Sijbekarspel nam de zaak over van Jan Roemer. Piet was ook vrachtbezorger, commissionair en een bekend ijscoman.
Zijn dochter Jo Haakman-Mettes (1935) vertelt: ‘Wij woonden aan de Wijzend in Nibbixwoud. Vanaf 1938 maakte mijn vader, Piet Mettes, hier al ijs. In 1946 kwamen we in het café. Al snel bouwde vader het schuurtje ernaast. Dit werd de ijsmakerij en ook werden hier de vier ijskarren gestald. Als er markt was, brachten we koffie naar de veiling. Veilingmensen kwamen ook bij ons koffiedrinken en vergaderen. Transporteurs staken bij ons op en ook het ‘gewone’ volk kwam bij ons ‘om een koppie of een drankie’. Mijn zus Mart hielp mijn vader vanaf het begin in het café. In 1956 vernieuwde vader het interieur van het café grondig. Johan Kuiper deed het timmerwerk, de firma Loos verrichtte het schilderswerk ‘in lichte tinten’. Mijn vader was best wel een beetje beroemd vanwege het lekkere ijs dat hij maakte. Iedere zondag stonden we op de Buurt met een ijskar. Ook maakte hij ijs voor het Sint Agnes. Vier ijskarren trokken elke zondag de wijde omtrek in. Alle kinderen moesten helpen. Natuurlijk stonden we ook op kermissen, bij feesten en evenementen. Vader bracht ook pakjes rond voor Van Gend & Loos. Die pakjes werden dan eerst bij ons thuis afgeleverd. Hij overleed in 1967 in Hoorn, 71 jaar oud.’
Jan Goutier volgde Piet Mettes op. Zijn zoon Jan Goutier jr. vertelt: ‘Vanaf de Oosteinderweg verhuisden wij naar de Spoorstraat. Het was januari 1958. Vader Jan zag er wel wat in om kastelein te worden, moeder Alie was iets minder enthousiast. Klandizie was er van de komende en gaande man, onder meer van de veiling, en er werd af en toe een feest gehouden. Ik herinner me dat Arie Jonker bij ons zijn 12½-jarig huwelijksjubileum vierde. Er ging toen iets niet helemaal goed met de kachelafvoer in het plafond. Het was zomer. De kachel, die normaal in het midden van het café stond, was eruit. Door een flinke regenbui was het wat gaan ‘ieren’. Tot verbijstering van de bruid vielen er wat donkerbruine druppels op haar jasje. Of Arie de hele bruiloft heeft betaald, is me niet bekend. De laatste twee jaar was het café meer dicht dan open. Naast de horeca werkte vader Jan als groenteboer-commissionair, samen met Arie Vijn uit Opperdoes. Begin 1963 verhuisden vader en moeder naar de Oude Hoornseweg 14 en in 1967 naar de Commandeurlaan. Daar overleed vader plotseling op 2 januari 1974, 66 jaar oud.’
Op 6 januari 1963, hun trouwdag, kwam het jonge kasteleinsechtpaar Remmert Deen en Annie Deen-Kraaijvanger naar de Spoorstraat. Het stationskoffiehuis, door hen voor ƒ 28.000,- gekocht van Jan Goutier, werd omgedoopt tot Remanybar.
Remmert vertelt: ‘Ik was 24 en kwam uit Grootebroek.’ Annie vult hem aan: ‘Ik was nog maar 20 en kwam uit Onderdijk, waar mijn vader een café had. We wilden trouwen en gingen op zoek naar een huis. Op een dag had Rem iets gevonden en hij zei tegen me: “Ik heb een huis gevonden, maar er zit wel een café aan vast.” Zo belandden we in Wognum. We zijn er met helemaal niks begonnen. Onze drie kinderen zijn in Wognum geboren. In het begin had ik het gevoel alsof ik zo maar was weggeplukt bij m’n familie, alsof Remmert me ontvoerd had. Ik kreeg heimwee naar Onderdijk. Maar alles went uiteindelijk.’
Remmert vertelt verder: ‘Ik werkte ook als timmerman bij Piet Schouten in Nibbixwoud. Ik verdiende honderd gulden in de week.
In 1967 hebben we een nieuwe bar in het café laten plaatsen. We hebben er al met al een mooie tijd gehad. Het voelde als één grote familie. In 1968 zijn we naar Lutjebroek vertrokken. Vandaar naar Grootebroek waar we ruim drie jaar de Black Horse Bar hadden. Voor ons was mijn vader Klaas Deen kastelein op die plek. Daarna heb ik het timmervak weer opgepakt. Inmiddels wonen we al weer vijfentwintig jaar in Medemblik.’

Nummer negen in de lange rij van eigenaren waren Wiebe Zwaan en Thea Zwaan-van Velzen. Hun zoon Frits Zwaan herinnert zich: ‘Feitelijk begonnen ze in december 1968, de opening was 15 maart 1969. De eerste paar jaar huurde vader Wieb het café van Remmert Deen, daarna werd het gekocht. Ik herinner me nog goed dat wij, de kinderen, het niet zo zagen zitten om naar de Spoorstraat te verhuizen. We hadden immers alle ruimte en vrijheid aan de Oosteinderweg, waar mijn vader een fruitkwekerij had. Maar eerlijk is eerlijk, de nieuwe locatie wende toch wel weer snel. Ik hielp regelmatig achter de bar, maar ook als ober en als diskjockey. Natuurlijk hielp ook de rest van de familie mee als dat nodig was. Legendarisch waren de feesten op Eerste Kerstdag. Onder leiding van Crazy Eef was de tent altijd bomvol. De andere kroegen in Wognum waren die dag dicht. Crazy Eef (Eef Bijpost) stond voor heel veel gezelligheid, ‘versterkt’ plaatjes draaien, meedrummen, drumstokken in de lucht gooien en ze niet meer kunnen pakken, een ruim en lekker biertje, blijven slapen op de bank in de kamer en de volgende ochtend, nog licht beneveld, achteruit met zijn eigen auto over z’n drumstel rijden. Mooie tijden! Ik herinner me dat Tinus Stam, Rob Hendriks en Jan Koeleman rondjes gaven voor de hele tent. Vader Wieb hield van gezelligheid, een praatje en biljarten. De juiste man op de juiste plek. Moeder Thea hielp trouwens ook heel vaak in het café. Al met al was het een prima periode. Mede hierdoor ben ik vervolgens flink de horeca ingerold.’

Dries en Vronie Romein kochten het café begin 1980. Van Remany Bar werd het Café-Bar Veronica. Ze verbouwden het pand en trokken het terras erbij. Het café werd flink groter en bood zodoende ook meer mogelijkheden. Vronie zegt kort en krachtig: ‘We hebben erg genoten en veel meegemaakt. ’t Was een mooie toid.’
Terug vanuit Limburg openden Jan en Anita Koster in oktober 1991 de deuren van ’t Boemeltje. Met Jans creatieve geest ging er een heel andere wind waaien door de Spoorstraat. Jan Koster aan het woord: ‘In de periode 1991-1996 hebben we mooie activiteiten meegemaakt in ’t Boemeltje. Bijvoorbeeld, in samenwerking met Nico van Vegten, de grote zomermarkt tijdens de Bellodagen met ruim zevenduizend bezoekers. Er waren zelfs verkeersregelaars nodig op de Oosteinderweg. Er waren helikoptervluchten, een kofferbakmarkt en een oldtimershow. Alles rondom het café met een markt van ruim honderd kramen. Dan was er het bezoek van de Kerstman tijdens de kerststoomtram met honderden bezoekers die bij ons chocolademelk kregen. Ook het Wognums Cultureel Festival zit in ons geheugen gegrift, met een eerste optreden van Ina Broekhuizen, de Moonliners en de band van Ruud van Etten. Het festival werd gepresenteerd door Frits Zwaan en de juryvoorzitter was Hans Bijman. Er waren modeshows, met deelname van Vera Stam, West-Friese dansgroepen, carnaval en nog veel meer. De bluegrass-avonden met Loek Lamers, veel bezoekers en een vol café. We organiseerden ook soundmixshows. Het was een prachtige tijd!’
De periode van ’t Stappertje brak eind 1996 aan. In dat jaar kocht Piet Loos het café van Jan Koster. Dochter Connie Loos runde de zaak een aantal jaren. Na verloop van tijd werd de drukte minder en was het voelbaar dat er ‘onheil’ in de lucht hing. De zaak werd gesloten. Alleen voor het 25-jarig huwelijksfeest van Dirk en Margreet Zuurbier-Zwaan in november 2003 ging het café nog één keer open. Daarna was het definitief gebeurd. Eind 2004 werd ‘t Stappertje voor de laatste keer verkocht, aan Roele De Vries, de dertiende eigenaar. Inderdaad: een ongeluksgetal. Ten behoeve van meer bedrijfsruimte buiten werd het aloude en bijna historische stationskoffiehuis na een dikke eeuw gesloopt. Het gebouw is verdwenen, de herinneringen zeker niet. Als tastbare herinnering koestert Frits Zwaan een origineel muuranker, buitgemaakt tijdens de sloop. ‘Heimwee’, zei Annie Deen eerder, ‘ik weet het zeker: het bestaat.’

Remmert Deen herinnert zich de volgende anekdote. ‘In 1965 hadden we voor een zaterdagavond klaverjassen georganiseerd. We hadden tot elf uur ’s avonds vergunning. Dat vonden we wel wat vroeg. Dus ik toog naar het gemeentehuis en vroeg aan burgemeester Commandeur verlenging tot twaalf uur. “Och, och, och, meneer Deen”, zei de burgemeester, “dan komen de jongens toch echt te laat thuis. En deken Stammeijer zal hier ook zeker niet blij mee zijn.” Onverrichterzake ging ik weer naar huis. Geen vergunning tot middernacht dus. Op de bewuste zaterdag komt burgemeester Commandeur ’s morgens op zijn fiets de Spoorstraat in rijden, met een rieten mandje in zijn hand. Hij had er nog eens over nagedacht. Ja, die vergunning tot twaalf uur ’s nachts was toch wel terecht. De kosten waren een daalder (ƒ 1,50), terstond te voldoen. Het rieten mandje was duidelijk bedoeld om iets in mee te krijgen. Met zes gratis flesjes bier in zijn mandje fietste burgemeester weer huiswaarts.’
 

199. Database nr.: 08980   (evenementen/08980.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Wognum           (onbekend)
Oude Hoornseweg 3.
Het interieur met Nico Kooter, tante Jo en Joke Kooter.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.

Dit karakteristieke huis valt op door de trapgevel en door het feit dat het dicht aan de weg staat.
Eerst stond hier een andere woning: een pand van metselaars/aannemers. Dit huis stond meer naar achteren op het erf. Zeker in 1814 woonde daar Klaas Kommer, metselaar, en vervolgens Jan van Westen. Die verkocht het huis in 1855 aan C. Forma te Hoorn. Op 31 oktober 1860 kocht Jan Kooter het oude pand voor ƒ 1065,-. Jan Kooter bouwde het huidige pand. Ook hij was aannemer/metselaar. Hij bouwde onder andere de hervormde pastorie aan de Raadhuisstraat.
Na hem kwam zijn zoon Piet Kooter, kruidenier en brandstoffenhandelaar, hier wonen. Piet overleed in 1918. De zaak werd voortgezet door zijn weduwe en zijn zoon Nico onder de naam Fa. Kooter. Nico Kooter was hier kruidenier tot 1970, zijn broer Jan Kooter zette tot 1965 de brandstoffenhandel voort op de plaats van Maarten Keuning aan de Kerkstraat. De Hoornse Spaarbank was enige tijd in het pand gevestigd. Daarna werd het woonhuis.
Joke Kooter, dochter van Nico Kooter en Geertje Klaver, vertelt: ’Mijn opa Piet Kooter overleed in 1918 aan de Spaanse griep. Mijn vader was toen achttien jaar en de oudste van tien kinderen. Hij kwam in de winkel, zijn zussen gingen naar kostschool. Onder het huis zat een verschrikkelijke grote kelder. We verkochten kruidenierswaren en ook drogisterij-artikelen, ansichtkaarten, koek en snoep. De bak met stroop was eerst in de kelder. Die stroop werd los verkocht. Dan moest je met een pollepel vol stroop al draaiend naar de weegschaal lopen.
Mijn moeder overleed in 1945. Toen zijn alle vijf kinderen in andere gezinnen terechtgekomen. Mijn broer Peter en ik kwamen bij ome Jan en tante Jansje Kooter in huis. Ome Jan was een broer van mijn vader. Vader kwam alle dagen bij ons eten. We begrepen wel dat hij niet voor ons kon zorgen, hij moest rondvragen en wegbrengen. Peter heeft een half jaar in de winkel gewerkt en ik heb van 1955 tot m’n trouwen in 1963 bij pa gewerkt. Daarna kwamen Ria Karsten en Fia Wit. De winkel is in de jaren zestig verbouwd en gemoderniseerd. Burgemeester Commandeur verrichtte de opening.’
 

200. Database nr.: 09043   (evenementen/09043.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Wognum           (onbekend)
Raadhuisstraat 4.
Vanaf het balkon van Raadhuisstraat 4 werd vaak gefotografeerd.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.

Tot 1901 was Ariën Zijp de bewoner van het pand Raadhuisstraat 4 en daarna Klaas Winkel. Klaas Winkel dreef een wijnhandel in Hoorn. Toen hij begin 1931 overleed, werd zijn weduwe Elisabeth Otter eind 1931 officieel eigenares van het pand. In 1941 werd het pand overgenomen door Ad Oud en werd het een kapperszaak onder de naam Het Kappershuis.
Vanaf 1950 kwam Piet Breg hier wonen, de naam bleef gehandhaafd. Wel volgde er een verbouwing, kapsalon Breg kreeg een ‘nieuwe’ voorgevel. Aan de linkerzijgevel werd een raamkozijn verwijderd om zo een blinde muur te creëren. Dat was nodig om in de zaak meer spiegels en kapstoelen te kunnen plaatsen. In de voorgevel werden twee kozijnen vervangen door een groot etalagekozijn met als doel meer licht in de zaak en een betere herkenbaarheid. De toegangsdeur in de voorgevel was zowel voor de zaak als voor de woning. De gangwand was voorzien van lambrisering en er lag zijl als vloerbedekking. De toegangsdeur naar de zaak zat linksvoor in de gang maar werd verplaatst naar achteren.
Bij binnenkomst kon je linksaf naar de damessalon en rechtsaf naar de herensalon. Ondanks de drukte die de zaak met zich meebracht, bestond het gezin Breg al na vier jaar uit vijf kinderen. ‘En toen nog zonder een tweeling’, vertelt mevrouw Breg. Zij hielp haar man Piet bij het krullen zetten en alle andere voorkomende werkzaamheden.
Rond 1956, toen het gezin al zeven kinderen telde, werd besloten om de bovenverdieping te verbouwen. De ‘tussenwanden’ van gordijnen, waarmee meerdere slaapkamers waren gecreëerd, werden vervangen door echte wanden. Maar zeven kinderen, waar laat je die allemaal als de bovenverdieping tijdens de verbouwing overhoop ligt? De oplossing werd gevonden in de schuur. Daar werden ‘gewoon’ op de zwarte grond bedden geplaatst waar de kinderen, vrij van de grond, sliepen. Na de verbouwing, uitgevoerd door buurman Johan Kuiper Technisch Installatiebureau, konden de kinderen op de keurig verbouwde bovenverdieping terugkeren.
In de zaak werd Anneke van der Heide aangenomen want mevrouw Breg had het druk met haar gezin dat uit tien kinderen bestond: vier jongens en zes meisjes, waaronder de tweeling Jos en Hans. De laatste twee jaar werd de zaak gerund door Anneke van der Heide samen met dochter Ria Breg.
Na negentien jaar zag mevrouw Breg zich genoodzaakt het pand over te doen aan de familie Speets. Zij kondigde dit besluit aan in de krant. In diezelfde aankondiging deelde Betty Speets mee: ‘Voorlopig kunnen wij helaas alleen op woensdag, vrijdag en zaterdag de salon openstellen. Zodra een aantal moderniseringen zijn aangebracht hopen wij u dagelijks van dienst te kunnen zijn.’
Na deze modernisering werd op maandag 3 maart 1969 de nieuwe Salon Angelique, vernoemd naar dochter Angelique (1), geopend door burgemeester Commandeur. Die merkte op dat deze zaak in zijn ambtsperiode al voor de derde keer werd heropend na een verbouwing. Niet zonder chauvinisme complimenteerde hij mevrouw Speets dat zij juist Wognum had uitgekozen om haar kundigheden als kapster tot uiting te brengen. Hij zei zeer verheugd te zijn met het feit dat het dorp weer twee kapperszaken rijk was, iets wat voor een snelgroeiende gemeente van groot belang was.
‘Tot besluit kwam het verzoek van mijn vader en moeder aan de burgemeester om een haarlok van mij af te knippen en de salon voor geopend te verklaren’, vertelt Angelique Speets. In de salon werden veel bruidjes door Betty Speets en haar medewerksters, onder wie Lummie Anthonisse, Elly de Boer, Joke Schoutsen en Coby van Hal, voorzien van een prachtig kapsel. Aan de voorkant van de het pand was een balkon gesitueerd op de eerste verdieping. Angelique vertelde dat daar door fotografen menigmaal handig gebruik van is gemaakt om de bruidsparen te fotograferen die op de trap van het gemeentehuis aan de overkant stonden. Ook werden er soms shows verzorgd in café Stam.
Angelique vertelt dat haar vader Piet in 1972 bij het aanleggen van centrale verwarming in de vloer aan het hakken was. Hij stuitte daarbij op een kleine kelder waar tot zijn verrassing drankflessen lagen. Jammer genoeg waren ze allemaal leeg.
Bij de overname van het pand was Piet Speets al geruime tijd werkzaam bij Peter Bakker autoverhuur en leasing. Op 1 oktober 1973 begon Piet Speets met Taxibedrijf Speets. Met zijn Mercedes, die ook als trouwauto kon worden ingezet, en een Hanomag-busje wilde hij vooral in de nachtelijke uren gezelschappen vervoeren die gezellige bijeenkomsten hadden bezocht. Piet ging er daarbij van uit dat het voor bezitters van een rijbewijs voordeliger zou blijken te zijn een taxi of busje te laten rijden dan een boete wegens het onder invloed besturen van een auto te riskeren. Het busje werd overdag ingezet voor rijwerk voor garage Jonk in Purmerend. Piet Speets was in die tijd voornemens de voertuigen niet zonder chauffeur te verhuren. Maar het bedrijf werd al snel groter en de bedrijfsnaam veranderde in Taxi 2000. De taxi en auto’s konden daarna zowel met als zonder chauffeur worden gehuurd.
In 1977 besloten Piet Speets als partner samen te werken met Peter Bakker. Zo ontstond het bedrijf Autoverhuur Combinatie B.V. In 1980 werd een nieuw pand betrokken aan de Geldelozeweg 11 in Hoorn. Taxi- en groepsvervoer bleven echter aan de Raadhuisstraat. Peter Bakker verhuurde zo’n honderd auto’s terwijl Piet Speets met behulp van negen parttime chauffeurs het groepsvervoer regelde.
Betty Speets stopte in 1975 met de kapsalon. Zij wilde voor haar dochters Angelique en Melissa zorgen en haar man bijstaan met de boekhouding van het taxibedrijf. Vanaf die tijd werd de salon verhuurd aan Theo Doodeman. Hij ging verder onder de naam Salon Angelique, maar hij had zijn eigen personeel. Twee van deze medewerksters, Margriet en Yvonne Conijn, hebben een eigen kapsalon in Opmeer en Nibbixwoud. In 1990 beëindigden Piet en Betty Speets hun middenstandsactiviteiten. Het pand werd verkocht aan Frans van Beersum. Sinds 2007 wordt het pand bewoond door Jos en Nel Ursem, zij brachten de voorgevel terug in de oorspronkelijke staat.
 

201. Database nr.: 09779   (evenementen/09779.jpg)
Wognum - foto's uit archief van de familie Kooyman-Houtkoper van boerderij De Postgalei
Wognum           (onbekend)
Foto betreffende de familie's Winkel-Kooyman-Houtkoper enz. van de Postgalei.
Hier zien we M. van der Deure.
 

202. Database nr.: 09780   (evenementen/09780.jpg)
Wognum - foto's uit archief van de familie Kooyman-Houtkoper van boerderij De Postgalei
Wognum           (onbekend)
Foto betreffende de familie's Winkel-Kooyman-Houtkoper enz. van de Postgalei.
Hier zien we P. Houtkoper met een kind van buurman Slijkerman.
 

203. Database nr.: 09818   (evenementen/09818.jpg)
Wognum - foto's uit archief van de familie Kooyman-Houtkoper van boerderij De Postgalei
Wognum           (ca 1940)
Foto betreffende de familie's Winkel-Kooyman-Houtkoper enz. van de Postgalei.
Hier zien we Wim Kooijman.
 

204. Database nr.: 09841   (evenementen/09841.jpg)
Wognum - foto's uit archief van de familie Kooyman-Houtkoper van boerderij De Postgalei
Wognum           (onbekend)
Foto betreffende de familie's Winkel-Kooyman-Houtkoper enz. van de Postgalei.
Hier zien we Klaas Kooijman tijdens het “kalveren”.
 

205. Database nr.: 09914   (evenementen/09914.jpg)
RK Kleuterschool Wognum
Wognum           (onbekend)
Rechs op deze foto zuster Lebuina
De overige namen op de foto zijn ons onbekend. Wie helpt?

 

206. Database nr.: 09930   (evenementen/09930.jpg)
RK Kleuterschool Wognum
Wognum           (ca 1968?)
De namen op de foto zijn ons onbekend. Wie helpt?

 

207. Database nr.: 09946   (evenementen/09946.jpg)
Jaarboek 2015
Nibbixwoud           (onbekend)
Het gezin voor de winkel. Staand v.l.n.r.: Truus, Vera en Marie, zittend v.l.n.r.: Kees, Joke en Jan.
Zie het artikel "Tuberculose in gezin Koeleman" in jaarboek 2015.

Truus en Kees Koeleman zijn kinderen van Chris Koeleman en Joanna (Jannetje) Hulst. Het gezin telde zes kinderen: Marie (1926), Vera (1927), Truus (1929), Jan (1928), Kees (1932) en Joke (1937). Truus en Kees vertellen in november 2014 over de jaren dat vier kinderen uit het gezin tuberculose hadden. Zij lagen lange tijd ziek, thuis en in een sanatorium.
Het gesprek vindt plaats in de woning van Kees, Ganker 7 in Nibbixwoud, het huis waar de kinderen opgroeiden.
 

208. Database nr.: 09969   (evenementen/09969.jpg)
Jaarboek 2015
Nibbixwoud           (2014)
2014: Juf Wilma Koning-Neefjes en de bestuursleden Yvonne Conijn, Olivia Titahena, Anja Korsten, Ria Besseling, Katy Wals, Margo Kappelhof en Marian Molenaar.

Zie het artikel "Vijftig jaar Animo, muziek dans en ballet" in jaarboek 2015.

Op 9 juni 1964 werd Animo opgericht als muziekvereniging in Nibbixwoud.
Muziekonderwijs was vroeger voor plattelandskinderen geen haalbare kaart.
Er was geen muziekschool in de omgeving te bekennen. Nou ja, in Hoorn dan, maar dat was te ver weg. De opzet was om de kinderen dezelfde mogelijkheden te geven als de stadskinderen, zonder dat ze er op de fiets door weer en wind op de onmogelijkste tijden naartoe moesten. Met de bus of heen en weer brengen door ouders was geen optie.
Veel leerlingen konden dicht bij huis gitaar, mandoline, accordeon of blokfluit leren spelen. De vereniging werd zelfs nog uitgebreid met een zang- en dansgroep. Hieruit ontstond later een balletgroep. De balletgroep organiseert nu nog veel activiteiten en om de twee jaar een prachtige voorstelling die veel publiek trekt. Etc.



 

209. Database nr.: 09970   (evenementen/09970.jpg)
Jaarboek 2015
Wognum           (ca 1955)
De boerderij van de gebroeders Jan en Arie Leeuw. Deze foto dateert uit de jaren vijftig. De keuken bevond zich links voor op de kop van de koegang. Ons huis op de achtergrond was toen al verbouwd.

Zie het artikel "Langs de weg" in jaarboek 2015.

Het is 1947. Ik heb geen enkele heldere herinnering aan dat jaar, maar ik weet dat ik toen elf jaar ben geworden. Ik zat in de klas bij meester Terra. Elke schooldag begonnen we met het bijwonen van de schoolmis van kwart voor acht in de kerk. De vroegmis was dan net afgelopen. Die begon om zeven uur. Wij vertrokken nuchter van huis, want we gingen altijd ter communie. We namen dan ons brood in een pakje, in krantenpapier verpakt, mee en aten het na de mis op, ik denk op het schoolplein. Vrijwel alle leerlingen kwamen lopend naar school. Wij waren wat de afstand betreft goed bedeeld: tien minuten. Sommigen liepen meer dan een half uur. Ik beschrijf nu de wandeling daarheen, vanaf Westeinderweg 9 (toen Westeinde D7) tot aan de kerk. Etc.



 

210. Database nr.: 09975   (evenementen/09975.jpg)
Jaarboek 2015
Wognum           (onbekend)
De enige bekende foto met het voltallige gezin Janssens. We zien v.l.n.r.: Irene, moeder, Gabrielle, vader, Bea, Marcel en Fernand.

Zie het artikel "Een vergeten Wognumer oorlogsheld" in jaarboek 2015.

Het fotobestand op de website van De Cromme Leeck leidt regelmatig tot verrassende en soms internationale contacten.
Zo ontving ik eind 2013 een e-mail uit Zuid-Afrika van de mij onbekende Tarryn Powell. Op de website van De Cromme Leeck had ze een foto ontdekt van haar betovergrootvader Ludovicus Hubertus Wilhelmus Janssens, huisarts te Wognum. Die foto was haar en haar familie onbekend en ze vroeg om een kopie. Die kreeg ze natuurlijk!
Etc.



 

 

Uitgebreid zoeken

Zoekresultaat verdeeld over 20 pagina's, met elk (max.) 30 foto's:

Begin        Vorige      1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13   14   15   16       Volgende       Eind

of direct naar pagina: 

Laatste wijziging binnen getoonde foto's: 24 april 2022