Zoekresultaat:    Nieuwe foto's op internet van afgelopen 3 maanden     
Homepage CL Collectie Foto's CL Zoekresultaat
De Cromme Leeck bezit een uitgebreide fotoverzameling die nog steeds regelmatig wordt aangevuld.
Een deel van de foto’s is openbaar en voor iedereen via deze website raadpleegbaar. Met enige regelmaat verandert de selectie.
Via onderstaand zoekveld kunt u foto’s selecteren op basis van bijv. een (plaats)naam. Als u niets invult krijgt u alle openbare foto’s te zien. Heeft u vragen over foto’s of aanvullende gegevens over de gepubliceerde foto’s laat het ons aub weten. (beeldbank@decrommeleeck.nl)

Aantal gevonden foto's : 68   (uit: 8673)

Getoond wordt foto : 1 t/m 30


Uitgebreid zoeken

Zoekresultaat verdeeld over 3 pagina's, met elk (max.) 30 foto's:

1   2   3       Volgende       Eind

Klik op foto voor vergroting en meer informatie

1. Database nr.: 00077   (gemeentefotos/00077.jpg)
Het bestuur van de zuivelfabriek.
Wognum           (1933)
De foto is genomen voor het café “De Vier Heemskinderen”aan de Hoornse weg (tegenwoordig Oude Hoornseweg), t.g.v. het 25-jarig bestaan van de fabriek.
Staande vlnr: Klaas Blauw, Dirk Bruin en Piet Kooijman.
Zittend vlnr: Jan Koopman, Anne Talsma, Cor Weeder en Willem Kooijman.
 

2. Database nr.: 00758   (gemeentefotos/00758.jpg)
Wognum tekenen schilderen
Wognum           (1907)
Bij Klaas en Dirk Ton werden tekencursussen gegeven. Cor Oudendijk ligt links voor en was een der leerlingen. Klaas Ton prijkt in het midden van de tekenattributen, de andere zijn ons onbekend. Klaas Ton leefde van 20-01-1985 tot 13-03-1963. Vader Dirk Ton leefde van
07-02-1843 tot 28-03-1916. Een boerderij aan de Westeinderweg no 15 moest een opschrift komen . O. mensch UUUUUUUU God. Cor toonde na afloop trots het resultaat aan zijn baas, die hen op de schouder tikte en zei, Ik weet wel dat je God achte moete, maar hoe je dat zeuvenen moete weet ik niet, Waarachtig er stond een U te weinig. Een volledige cursus duurde 5 winters.
 

3. Database nr.: 00849   (gemeentefotos/00849.jpg)
Middenstand Wognum
Wognum           (1957)
Foto genomen tijdens de kermis. Zie de zweefmolen en kraam op de achtergrond.
De man achter de ijskar is Jan Haakman uit Nibbixwoud. Hij ventte ijs met de bakkerskar van Jaap Conijn uit Wognum (Oosteinderweg).
 

4. Database nr.: 01009   (gemeentefotos/01009.jpg)
Diversen Wadway
Wadway           (1935)
Het werkcomité van volksvermaak te Wadway. Staande v.l.n.r. 1 Hil Schipper, 2 Dirk Waal, 3 Elias Koster, 4 Theo Rood, 5 Paul Groot, 6 Frans Rood, 7 Jan Houter, 8 Klaas Ursem. De namen van de kinderen zijn ons onbekend.
 

5. Database nr.: 01047   (gemeentefotos/01047.jpg)
Wognum Middenstand
Wognum           (onbekend)
Westeinderweg nr.14. De oude timmermanswerkplaats van Piet Stroet zoals deze eruit zag rond 1930.
Kort hierna werd zij overgenomen door Klaas Ursem, een rigoreuze verbouwing maakte hiervan een gerenomeerd aannemersbedrijf.
Hier rukt Piet Stroet zelf nog uit ,met een plank.
 

6. Database nr.: 01063   (gemeentefotos/01063.jpg)
Wognum Middenstand
Wognum           (1903)
De Oude Hoornseweg.
Links de ''Vier Heemskinderen'' In 't midden Café de '' Eendracht'' gesloopt in 1906.
De man met de melkkar is Dirk Pels, die juist te melken gaat.
Links de oude 4 Heemskinderen met uithangbord, afbeeldend de 4 Heemskinderen te paard en dat bewaard wordt in het Westfries Museum te Hoorn.
Rechts de schilderszaak van Ton, later postkantoor (vanaf1920, achtergrond café ''Eendracht'', gesloopt begin 1900.
Het café had een grote bovenzaal ,later stond er het grote herenhuis.
vlnr tante''Jonker, Grietje Buur(vrouw van Albert Pels), dienstbode, Jan Keetman (gaat melken), Piet Best (bij paard), met driewielertje met paardekop Aafje Saal (vrouw Bruun Sjoers) met dochter Antje, vrouw van Dirk Ton met thuis haalder Trijntje Groen, achter hek Dirk Klomp.
 

7. Database nr.: 01277   (gemeentefotos/01277.jpg)
Wadway
Wadway           (1942)
Wadway. Naast de oorlogsterreur, hadden we in die dagen ook af te rekenen met strenge winters met veel sneeuw.
Rechts staat P. Vriend, bekend arbeider van de V.N. Kogge. Wie de kinderen zijn is onbekend.
Op de achtergrond zien we de stal van De Stoomboot.
 

8. Database nr.: 01743   (gemeentefotos/01743.jpg)
Wognum Middenstand
Wognum           (1913)
Oude Hoornseweg. De Vier Heemskinderen was de bakermat voor het niet katholieke volksdeel. Alle nutsverenigingen waren hier ondergebracht. Rond dit café werde ook de jaarlijkse Pinksterkermis opgebouwd.
 

9. Database nr.: 01814   (gemeentefotos/01814.jpg)
Wognum Middenstand
Wognum           (1935)
Links het pand van kapper jan Schagen, Kerkstraat 7 te Wognum

Deze foto is genomen in 1935.
Op de plaats van dit pand stond vroeger een boerderij, die de naam Het Klooster of Kloosterhuis droeg. Dit klooster was eertijds een vrouwenklooster, genaamd De Elfduizend. Het dateerde uit het begin van de 16e eeuw. Het oorspronkelijke klooster was veel groter en door grachten omgeven. In 1828 werd het achtereind gesloopt en de rest hersteld ‘in de stand ener Boerenwoning’. In het voorste deel van deze boerderij was van circa 1920 tot 1924 een sigarenmakerij gevestigd. De boerderij verbrandde in de nacht van 31 december 1924. In het nieuw gebouwde pand begon Cor Beemsterboer een herenkapperszaak. Die werd in 1932 overgenomen door Jan Schagen (1909-1945). Jan was in de oorlog lid van de ondergrondse en was daarin ‘zeer actief’. De eind jaren zestig aangelegde straat, vrijwel recht tegenover de woning, kreeg daarom de naam Jan Schagenlaan. Cor Commandeur, die al in de zaak werkte als kappersknecht, nam in 1946 de kapsalon over. In de begintijd was vóór de herensalon en achter de damessalon. Aan de zijkant was een winkeltje waar onder andere tabaksartikelen, eau de cologne en shampoo werden verkocht. In de jaren zestig heeft Cor de boel verbouwd. ‘Kapper Commandeur’ heeft in 1976 de deuren van de kapperszaak gesloten. De goodwill werd verkocht aan Ben Hoogzaad, die in de Boogerd een kapperszaak opende.
Cor hield echter nog één (knip)stoel over. Hij knipte kennissen en af en toe haalde hij bewoners van Sweelinckhof op. In 1985 overleed hij.
De weduwe Commandeur heeft in oktober 1987 de woning verkocht aan Simon en Mirjam van der Gracht. Zij hebben de woning in 1991 ingrijpend verbouwd en wonen er nu nog steeds.
 

10. Database nr.: 03109   (gemeentefotos/03109.jpg)
Nibbixwoud Middenstand
Nibbixwoud           (ca. 1910)
Zuivelfabriek De Onderneming op de hoek van het Ganker en Het Woud te Nibbixwoud. Links de melkfabriek, midden het ketelhuis en rechts de kaasboerderij. Op de voorgrond zien we Bram Haker de melkrijder. Op de plank staat burgemeester Avis van Midwoud, de opzichter. Verder op de foto Arend Spaans, de kaasmaker, met zijn vrouw Trien Haker (zuster van Bram) en hun dochter Geertje Spaans. Bij het personeel komen in ieder geval een aantal personen van de familie Doodeman voor (oa Herman).
 

11. Database nr.: 05542   (evenementen/05542.jpg)
RK Lagere School Nibbixwoud
Nibbixwoud           (1912)
Bovenste rij: onbekend, onbekend, Jaap Koopman, Jaap Dudink, Cor Dudink, ?.
1e rij: Juf van Horn, Simon koopman, Wijbrand Bijl, Aagt neefjes, onbekend, Jan Zuiker, onbekend, Dientje Groot, onbekend, Afie Karsten, meester Jägers.
2e rij: onbekend, onbekend, Jan Homan, Piet Ursem, Piet Bol, onbekend, Marie Potter, Klaas Keuning.
3e rij: Anna Haring, Klaas Bijl, Cornelia Haring, onbekend, Simon Ursem, Nic Ursem, Siem de Haan, Geertje Bijl, Gré Bijl, Dirk Broers,
Voorste rij: onbekend, onbekend, Jan Koopman, Pé Bijl, onbekend, onbekend, Jacob Vriend, Jan Koning, Jan Ursem.
 

12. Database nr.: 05548   (evenementen/05548.jpg)
RK Lagere School Nibbixwoud
Nibbixwoud           (1922)
Achterste rij: Trien Vriend, Mina Vriend, Trien Doodeman, Sijtje Huisman, Cor Glas, Niek Hoogland, Henk op den Kelder, Piet Komen, Adriaan Vriend.
2e rij: juf Beaudoux, Trien Doodeman, Ma Huisman, Jaap Huisman, Nic Komen, Dirk Huisman, Piet Huisman, Roelof op den Kelder Gzn., Ente Huisman, Mina Hoogland, Bets Komen, meester Jägers.
3e rij: Agaat Komen, Truus Glas, Dieuw Doodeman, Jo Komen, Ger Huisman, Leen Doodeman, Griet Doodeman, Marie op den Kelder, Bafie Vriend, Anne Koopman. 4e rij: Jaap Glas, Simon Doodeman, Jaap Komen, Cor Neefjes, Roelof op den Kelder, Jan Huisman, Herman op den Kelder.
Voorste rij: Cor Koopman, Willem Glas, Vera Vriend, Alie Neefjes, Tonia Doodeman Jdr. Co op den Kelder.
 

13. Database nr.: 05590   (evenementen/05590.jpg)
RK Lagere School Nibbixwoud
Nibbixwoud           (1958)
Namen onbekend.
Kerstfeest in de klas bij juffrouw Zomerdijk
 

14. Database nr.: 05794   (evenementen/05794.jpg)
Diversen Wognum
Wognum           (2001)
Banpaal aan de Zuidermeerweg tussen Zuidermeer en Bobeldijk. Hij staat daar enigzins verscholen in de berm
De paal is na 1811 opgericht, erop staat nog "Cogge".
Vroeger was dit de grenspaal tussen Wognum (Wm) en Spanbroek (Wm).
 

15. Database nr.: 05795   (evenementen/05795.jpg)
Diversen Wognum
Wognum           (2001)
Banpaal aan de Zuidermeerweg tussen Zuidermeer en Bobeldijk.
De paal is na 1811 opgericht, erop staat nog "Cogge".
Vroeger was dit de grenspaal tussen Wognum (Wm) en Spanbroek (Wm)
 

16. Database nr.: 06438   (evenementen/06438.jpg)
Wognum boerderijen
Wognum           (7-2-1987)
Boerderij van Piet Krijnsen, Westeinderweg 2 te Wognum.
 

17. Database nr.: 06445   (evenementen/06445.jpg)
Wognum boerderijen
Wognum           (ca. 1958)
Boerderij Westeinderweg 23 te Wognum.
Eigenaar is fam. Bijman.
 

18. Database nr.: 06533   (gemeentefotos/06533.jpg)
Huizen
Wognum           (onbekend)
Oude Hoornseweg, Wognum
Links de boerderij van Alewijn Ott, naast cafe de Vier Heemskinderen.
 

19. Database nr.: 06866   (evenementen/06866.jpg)
Parochie Hieronymus
Wognum           (onbekend)
Jan Stam, 28 jaar. Overl. 3-10-1920 Wognum, oud 69 jaar, lid r.k. arm- en kerkbestuur te Wognum. Gehuwd met Anna Commandeur, overl. 18-2-1930, oud 79 jaar. Jan Stam was boer te Wognum, Westeinderweg 22. Zoon van Klaas Stam en Maartje Commandeur.
 

20. Database nr.: 07122   (evenementen/07122.jpg)
Parochie Hieronymus - kapelaans , neomisten, broeders en zusters
Wognum           (ca. 1968)
Rechts kapelaan Limburg op een onbekend bruiloftsfeest.
 

21. Database nr.: 07571   (evenementen/07571.jpg)
Parochie Hieronymus - Pius en St Agnes
Wognum           (22-2-1987)
Voor huize Sint Agnes zien we vlnr de zusters onbekend en Luberta.
 

22. Database nr.: 08357   (evenementen/08357.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Zwaagdijk-West           (onbekend)
Zwaagdijk 318.
Jan Klein met zijn dochter Anne aan het venten met de kettenwagen in de Streek. Dat deden ze ’s zomers.

In 1911 kwam in dit huis naast de Van der Deureweg Jan Klein wonen, geboren in 1879. Jan was toen nog geen eigenaar, maar kocht in 1913 het pand van Jantje Beemster, weduwe van Jacob Kolken. Jans beroepen waren: koopman, vrachtrijder, eendenhouder, vodden- en oudijzerhandelaar, groente- en fruitverkoper en de laatste jaren petroleumventer. In de volksmond werd Jan Klein Jan Krultjes genoemd. Zijn vrouw Antje Louter had in het huis een winkeltje.
In 1956 verkocht Jan Klein dit huis aan Cor Haakman uit Onderdijk, gehuwd met Agatha Smit, en vrachtrijder van beroep. Jan Klein ging toen inwonen bij zijn zoon Klaas (1913). In 1960 overleed hij. Cor Haakman reed voornamelijk agrarische producten naar de veiling, maar hij vervoerde ook aardappelen en groenten naar België en het Ruhrgebied.
In 1971 verkocht hij het bedrijf aan zijn zwager Co Smit samen met Ben Koomen en Jan Roosendaal. Eerst zat Cor zelf ook een tijdje in het bedrijf, maar al gauw stopte hij daarmee en ging hij als conciërge werken bij veiling B en O in Zwaag. Ook Jan Roosendaal hield het na enige tijd voor gezien. Met zoveel kapiteins op één schip was het moeilijk werken.
Omdat het vervoer van agrarische producten geen vetpot was, werd er een vrachtwagen aangeschaft, speciaal om bier te rijden. Ook werd er een personeelslid in dienst genomen. André Vriend, die nu een landbouwmechanisatiebedrijf heeft in Zwaagdijk-Oost, werkte er een aantal jaren. Toen er binnen een korte tijdspanne een auto in brand vloog en een andere wagen kantelde, besloten ze het bedrijf te beëindigen. Dat gebeurde in mei 1976.
Na de opheffing van het vrachtbedrijf, verhuurde Co Smit eerst de garage naast zijn huis aan Piet Engel, melkboer in Nibbixwoud. Die stalde er zijn zelfbedieningswagen in en gebruikte de resterende ruimte voor opslag van zijn producten. Vervolgens werd de garage verhuurd aan melkboer Ton Spil uit Zwaag en ten slotte aan Willem Caspers uit Hoogkarspel, die de wijk overnam van bakker De Boer in Benningbroek/Sijbekarspel.
In 1985 kreeg Marcel Smit, zoon van Co Smit en Truus Smit-van Diepen, de kans om de melkwagen over te nemen van Willem Caspers. Marcel wilde voor zichzelf beginnen, maar hij was op dat moment twintig jaar. Om een bedrijf te starten, moest hij 21 jaar zijn. Met zijn vader en moeder moest hij om handlichting naar de rechtbank in Hoorn. Bovendien werd van zijn ouders verlangd dat zij borg voor hem stonden.
Op 1 april 1985 ging Marcel als zelfstandig melkboer aan de slag. Met zijn zelfbedieningswagen ventte hij in Zwaagdijk-West, Zwaagdijk-Oost, Hauwert en Nibbixwoud. De wagen was ook erkend postkantoor. In 1992 overleed Co Smit. Marcel bleef bij zijn moeder wonen.
In april 1998 besloot hij, mede door de toenemende concurrentie van de supermarkten, te stoppen met de zelfbedieningswagen.
Begin 2014 is de woning verkocht aan Koos Smit, zoon van Co en Truus Smit.


Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

23. Database nr.: 08574   (evenementen/08574.jpg)
Fotoboeken fam. Dirk Saal
Onbekend           (onbekend)
In de nalatenschap van Dirk Saal bevinden zich enige fotoboeken.
Op deze foto staat Tr. Koster-Slagter, echtgenote van J.Koster
 

24. Database nr.: 08576   (evenementen/08576.jpg)
Fotoboeken fam. Dirk Saal
Onbekend           (onbekend)
In de nalatenschap van Dirk Saal bevinden zich enige fotoboeken.
Op deze foto staat Jantje Willems
 

25. Database nr.: 08591   (evenementen/08591.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Dorpsstraat 7

Rond 1924 kwam Jan Zeinstra vanuit Harlingen zijn geluk beproeven in Noord-Holland. Als schildersknecht trad hij in dienst bij huisschilder Klaas Bosch in Nibbixwoud. Jan was toen nog vrijgezel, het meisje waar hij verkering mee had, bleef in Friesland. Al snel vond Jan een kosthuis in Nibbixwoud. In die jaren bouwde hij ook een goede band op met de familie Weel. Een groot en gezellig gezin met veel kinderen, waar hij altijd welkom was.
Het werk bij Klaas Bosch en het leven in Nibbixwoud bevielen Jan goed en er werden plannen gemaakt voor de toekomst. Na ruim een jaar kon hij een woonhuis van Klaas Bosch huren op de Dorpsstraat 37 in Nibbixwoud. Hij haalde zijn geliefde uit Friesland, zij trouwden en betrokken de huurwoning aan de Dorpsstraat. Ondanks de moeilijke tijd hadden ze het naar hun zin, maar bij Jan leefde toch ook het gevoel om voor zichzelf te beginnen.
Na ruim twee jaar waagde hij de sprong en begon hij als zelfstandig schilder. Hij wist een paar flinke klanten van Bosch aan zich te binden, wat bij Bosch toch op z’n minst wat kwaad bloed zette. Toch kon Jan met zijn gezin in de huurwoning blijven. De verhouding met zijn oud-werkgever was echter danig bekoeld.
In de crisisjaren was het niet altijd even makkelijk om als zelfstandige aan voldoende werk te komen. In die tijd werden werkzaamheden van kerk en gemeente bij toerbeurt gegund aan de plaatselijke ambachtslieden. Het was echter opvallend dat in het jaar dat Zeinstra aan de beurt was, er veelal geen schilderwerk bij gemeente of kerk te doen was. Het was gebruikelijk dat er eens per jaar rekeningen uitgeschreven en bezorgd werden bij de opdrachtgevers. Soms werd er meteen betaald, maar vaak ook moest men lang op het verdiende loon wachten. Daardoor kreeg Jan Zeinstra in 1940 ernstige geldproblemen zodat hij de huur van de woning niet kon betalen. Klaas Bosch vond dit een goede reden om de huur op te zeggen en het gezin kwam op straat te staan. De gemeente Nibbixwoud greep in en vorderde een huisje op Dorpsstraat 7. Het was een oude, kleine en bouwvallige woning. De vorige bewoners, de familie Verlaat, waren al enige tijd geleden vertrokken.
Toch werd hier in het begin van de oorlogsjaren de basis gelegd van Jans schildersbedrijf.
Het waren moeilijke jaren. Allerlei levensbehoeften, maar ook grondstoffen waren schaars. Jan Zeinstra had een overeenkomst met Dirk Ruiter die een flinke hoeveelheid lijnolie op een verborgen plaats in opslag had. Jan maakte deel uit van de nachtwacht, zodoende kon hij informatie bemachtigen die hij weer doorgaf aan de ondergrondse.
Na de oorlog wist Jan Zeinstra veel werk te bemachtigen van de domeinen in de Wieringermeer. Immers, door de onderwaterzetting van de Meer was daar behoorlijk wat te herstellen. Het bedrijf had in die periode vier tot vijf man personeel in dienst.
Zoon Jan jr. werkte ook al snel in de zaak van zijn vader, tegen kost, inwoning en zakgeld. Het gezegde was altijd: ‘Jan neemt het bedrijf van vader over, want die heeft er altijd voor gewerkt.’
De oudste van de zeven kinderen in het gezin Zeinstra was dochter Anna. In 1950 kreeg zij verkering met Wim Homan, een man met echte handelsgeest. Misschien was dat wel een van de oorzaken van zijn problemen met de medekostgangers in het huis waar hij verbleef. Na wat soebatten besloot Anna’s moeder dat Wim bij de Zeinstra’s in de kost mocht komen. Natuurlijk moest er een apart kamertje vrijgemaakt worden, vanwege de verkering was dat een voorwaarde.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

26. Database nr.: 08792   (evenementen/08792.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Nibbixwoud           (onbekend)
Wijzend 9. Bruidegom Bruun Dekker belt aan bij het huis van zijn bruid Bep Dudink. Links de paardenstal, 1961.

Interview met Hannie Jonker-Dudink, dochter van Cor Dudink en Alie Laan, 2011. Hannie is geboren op 29 december 1926. Cor Dudink (1901-1980) was de zoon van Dorus Dudink (1864-1946).
‘Vader Cor had het bedrijfje van mijn opa Dorus Dudink overgenomen. Opa Dorus woonde aan het Woudje waar nu nummer 7 is. Toen stonden daar drie huisjes, die zijn in 1980 gesloopt. De mensen noemden opa ook wel Dorus Kruk of stokke Dorus, omdat hij maar één been had en met een kruk liep. Het was wonderlijk hoe hij ondanks zijn handicap toch een zak met piepers op de wagen kon gooien.
Mijn vader heeft het bedrijf overgenomen, ongeveer in 1929 en hij vestigde zich aan de Wijzend. Hij vervoerde aardappelen, groente, fruit en turf. Mijn moeder werkte niet mee in het bedrijf, want zij was heel erg doof. Ons gezin bestond uit acht kinderen, zes jongens en twee meisjes. Ik ben de oudste en ik moest al vroeg meehelpen op het bedrijf. Toen ik nog maar twaalf jaar was, ik zat nog op de lagere school, kwam vader mij nogal eens ophalen van school om hem te helpen. Meester Klaver zei dan: “Ga jij maar alvast.” Ik vond dat helemaal niet leuk, dan viel je zo op. Ik was liever na schooltijd met mijn vriendinnetjes meegegaan om te spelen. Vader had brood mee, dat we op de wagen opaten. ‘s Avonds om negen uur kwamen we thuis en dan sliep ik inmiddels al onder het zeil van de wagen. Toen ik 21 was en getrouwd, woonde ik op de Dorpsstraat tegenover de molen. Als vader langskwam met de wagen, stopten de paarden vanzelf. Ze wisten precies waar ik woonde en wilden niet verderlopen voordat pa koffie had gedronken. Vader moest geregeld met producten van de tuinders, die hij in de vroege ochtend ophaalde, naar de veiling in Wognum. Het gebeurde wel dat die producten doordraaiden. Dan moest vader ’s avonds alles weer ophalen en terugbrengen naar de tuinders. Zij moesten, indien mogelijk, alles opkuilen en later weer aanleveren als de handel toenam. Ook ging vader drie keer in de week naar Hoorn als het turfschip aankwam. Dan moest hij de turf ophalen voor de bakkers hier in de omgeving.
Mijn vader was er één van een tweeling. De broers leken erg op elkaar en zaten vaak naast elkaar achter in de kerk. Het gebeurde meer dan eens dat de klanten vader een opdracht wilden geven, maar dan wisten ze niet wie van de twee ze moesten aanspreken. Van die verwarring kon de tweeling bar genieten. Niet al mijn broers hebben vader geholpen. Zo kon mijn broer Piet niet met de paarden overweg, hij lag er eens mee te water. Mijn oudste broer Jan, die wel heel veel deed, moest in 1961 in militaire dienst. Vader heeft het toen nog twee jaar alleen volgehouden, maar stopte een paar jaar later.’

Interview met Henk Dudink, zoon van Cor Dudink en Alie Laan, 2011. Henk is geboren op 7 februari 1946.
Henk hoefde als jongste zoon nooit mee te helpen, maar hij herinnert zich toch wel het een en ander van zijn vaders bedrijf.
‘Vader heeft altijd heel hard moeten werken. Hij maakte dagen van vier uur in de ochtend tot negen uur in de avond. ’s Winters als het glad was, reed Jaap Ligthart voor vader, want dan konden de paarden niet lopen. Jaap had een vrachtwagen. Daar wilde vader nooit aan. Mijn moeder was heel doof, ze heeft altijd hard gewerkt voor het gezin. Vader ploegde en maaide ook zijn stukken pachtland. Het hooi was bestemd voor de paarden. De paardenstal stond vlak naast het huis. Toen hij in 1963 stopte en de paarden niet meer nodig waren, heeft hij nog een tijdje tweehonderd kippen in de paardenstal gehouden. De paarden gingen weg en de rest is verkocht aan transportbedrijf Cor Doodeman. Die deed het later weer over aan zijn schoonzoon, nu transportbedrijf Brandhoff aan de Oosterwijzend.
Na een grondige verbouwing gingen mijn vrouw Agnes Deken en ik in 1974 in mijn ouderlijk huis wonen.’

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.
 

27. Database nr.: 08925   (evenementen/08925.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Wognum           (onbekend)
Spoorstraat 1.
Aan de zijkant van het stationskoffiehuis. Achter v.l.n.r. moeder Alie Goutier, vader Jan en Alie. Voor v.l.n.r. Dora Goutier-de Greeuw, Gré Koeman-Goutier, circa 1960.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.

In 1899 liet de eerste eigenaar, caféhouder Willem Veerman, het stationskoffiehuis bouwen, kort na de opening van de spoorlijn Wognum-Schagen in 1898. De oorspronkelijke bestemming veranderde in de loop der jaren van stationskoffiehuis, voor reizigers van de trein Hoorn-Medemblik-Schagen, in een soort veilingkantine en pleisterplaats voor aanvoerders en handelaren van de veiling. De laatste dikke veertig jaar, eigenlijk vanaf Remmert Deen, was het een café-bar.
Na Willem Veerman, Dirk Koeten en Jacob Bruin zaten vanaf 1924 tot 1938 Piet en Naatje Kos-Dol in het café. Ze kwamen uit Winkel en dochter Lies was toen vijf jaar.
Lies Gorter-Kos (1919-2001) vertelt: ‘Ik ben geboren in Winkel. We verhuisden in 1924 naar Wognum. We woonden in het stationskoffiehuis, een echt marktcafé, dat door mijn ouders werd beheerd. Wognum was een overstapstation. De tram van Schagen naar Wognum kwam hier aan en dan kon je overstappen op de tram van Medemblik naar Hoorn. Vroeger overnachtten hier veel veehandelaren, die dan de volgende morgen naar de Schager markt gingen. Het café was oorspronkelijk van de Veermannen. We hebben er tot 1938 gewoond. In dat jaar verdween de tram en met de veiling ging het ook niet best. Wij verhuisden naar het Oosteinde, vader werd bezorger bij Van Gend & Loos. Daarna heb ik zelf nog dertien jaar in café De Vier Heemskinderen gewerkt.’

De opvolger van Piet Kos was Jan Roemer, een oom van Tinus Stam, en voordien manufacturier op Kerkstraat 97. Jan vertrok in 1946 naar café De Morgenster aan het Koepoortsplein in Hoorn. Daarna verhuisde hij naar Den Bosch, waar hij een hotel-restaurant begon.
Piet Mettes uit Sijbekarspel nam de zaak over van Jan Roemer. Piet was ook vrachtbezorger, commissionair en een bekend ijscoman.
Zijn dochter Jo Haakman-Mettes (1935) vertelt: ‘Wij woonden aan de Wijzend in Nibbixwoud. Vanaf 1938 maakte mijn vader, Piet Mettes, hier al ijs. In 1946 kwamen we in het café. Al snel bouwde vader het schuurtje ernaast. Dit werd de ijsmakerij en ook werden hier de vier ijskarren gestald. Als er markt was, brachten we koffie naar de veiling. Veilingmensen kwamen ook bij ons koffiedrinken en vergaderen. Transporteurs staken bij ons op en ook het ‘gewone’ volk kwam bij ons ‘om een koppie of een drankie’. Mijn zus Mart hielp mijn vader vanaf het begin in het café. In 1956 vernieuwde vader het interieur van het café grondig. Johan Kuiper deed het timmerwerk, de firma Loos verrichtte het schilderswerk ‘in lichte tinten’. Mijn vader was best wel een beetje beroemd vanwege het lekkere ijs dat hij maakte. Iedere zondag stonden we op de Buurt met een ijskar. Ook maakte hij ijs voor het Sint Agnes. Vier ijskarren trokken elke zondag de wijde omtrek in. Alle kinderen moesten helpen. Natuurlijk stonden we ook op kermissen, bij feesten en evenementen. Vader bracht ook pakjes rond voor Van Gend & Loos. Die pakjes werden dan eerst bij ons thuis afgeleverd. Hij overleed in 1967 in Hoorn, 71 jaar oud.’
Jan Goutier volgde Piet Mettes op. Zijn zoon Jan Goutier jr. vertelt: ‘Vanaf de Oosteinderweg verhuisden wij naar de Spoorstraat. Het was januari 1958. Vader Jan zag er wel wat in om kastelein te worden, moeder Alie was iets minder enthousiast. Klandizie was er van de komende en gaande man, onder meer van de veiling, en er werd af en toe een feest gehouden. Ik herinner me dat Arie Jonker bij ons zijn 12½-jarig huwelijksjubileum vierde. Er ging toen iets niet helemaal goed met de kachelafvoer in het plafond. Het was zomer. De kachel, die normaal in het midden van het café stond, was eruit. Door een flinke regenbui was het wat gaan ‘ieren’. Tot verbijstering van de bruid vielen er wat donkerbruine druppels op haar jasje. Of Arie de hele bruiloft heeft betaald, is me niet bekend. De laatste twee jaar was het café meer dicht dan open. Naast de horeca werkte vader Jan als groenteboer-commissionair, samen met Arie Vijn uit Opperdoes. Begin 1963 verhuisden vader en moeder naar de Oude Hoornseweg 14 en in 1967 naar de Commandeurlaan. Daar overleed vader plotseling op 2 januari 1974, 66 jaar oud.’
Op 6 januari 1963, hun trouwdag, kwam het jonge kasteleinsechtpaar Remmert Deen en Annie Deen-Kraaijvanger naar de Spoorstraat. Het stationskoffiehuis, door hen voor ƒ 28.000,- gekocht van Jan Goutier, werd omgedoopt tot Remanybar.
Remmert vertelt: ‘Ik was 24 en kwam uit Grootebroek.’ Annie vult hem aan: ‘Ik was nog maar 20 en kwam uit Onderdijk, waar mijn vader een café had. We wilden trouwen en gingen op zoek naar een huis. Op een dag had Rem iets gevonden en hij zei tegen me: “Ik heb een huis gevonden, maar er zit wel een café aan vast.” Zo belandden we in Wognum. We zijn er met helemaal niks begonnen. Onze drie kinderen zijn in Wognum geboren. In het begin had ik het gevoel alsof ik zo maar was weggeplukt bij m’n familie, alsof Remmert me ontvoerd had. Ik kreeg heimwee naar Onderdijk. Maar alles went uiteindelijk.’
Remmert vertelt verder: ‘Ik werkte ook als timmerman bij Piet Schouten in Nibbixwoud. Ik verdiende honderd gulden in de week.
In 1967 hebben we een nieuwe bar in het café laten plaatsen. We hebben er al met al een mooie tijd gehad. Het voelde als één grote familie. In 1968 zijn we naar Lutjebroek vertrokken. Vandaar naar Grootebroek waar we ruim drie jaar de Black Horse Bar hadden. Voor ons was mijn vader Klaas Deen kastelein op die plek. Daarna heb ik het timmervak weer opgepakt. Inmiddels wonen we al weer vijfentwintig jaar in Medemblik.’

Nummer negen in de lange rij van eigenaren waren Wiebe Zwaan en Thea Zwaan-van Velzen. Hun zoon Frits Zwaan herinnert zich: ‘Feitelijk begonnen ze in december 1968, de opening was 15 maart 1969. De eerste paar jaar huurde vader Wieb het café van Remmert Deen, daarna werd het gekocht. Ik herinner me nog goed dat wij, de kinderen, het niet zo zagen zitten om naar de Spoorstraat te verhuizen. We hadden immers alle ruimte en vrijheid aan de Oosteinderweg, waar mijn vader een fruitkwekerij had. Maar eerlijk is eerlijk, de nieuwe locatie wende toch wel weer snel. Ik hielp regelmatig achter de bar, maar ook als ober en als diskjockey. Natuurlijk hielp ook de rest van de familie mee als dat nodig was. Legendarisch waren de feesten op Eerste Kerstdag. Onder leiding van Crazy Eef was de tent altijd bomvol. De andere kroegen in Wognum waren die dag dicht. Crazy Eef (Eef Bijpost) stond voor heel veel gezelligheid, ‘versterkt’ plaatjes draaien, meedrummen, drumstokken in de lucht gooien en ze niet meer kunnen pakken, een ruim en lekker biertje, blijven slapen op de bank in de kamer en de volgende ochtend, nog licht beneveld, achteruit met zijn eigen auto over z’n drumstel rijden. Mooie tijden! Ik herinner me dat Tinus Stam, Rob Hendriks en Jan Koeleman rondjes gaven voor de hele tent. Vader Wieb hield van gezelligheid, een praatje en biljarten. De juiste man op de juiste plek. Moeder Thea hielp trouwens ook heel vaak in het café. Al met al was het een prima periode. Mede hierdoor ben ik vervolgens flink de horeca ingerold.’

Dries en Vronie Romein kochten het café begin 1980. Van Remany Bar werd het Café-Bar Veronica. Ze verbouwden het pand en trokken het terras erbij. Het café werd flink groter en bood zodoende ook meer mogelijkheden. Vronie zegt kort en krachtig: ‘We hebben erg genoten en veel meegemaakt. ’t Was een mooie toid.’
Terug vanuit Limburg openden Jan en Anita Koster in oktober 1991 de deuren van ’t Boemeltje. Met Jans creatieve geest ging er een heel andere wind waaien door de Spoorstraat. Jan Koster aan het woord: ‘In de periode 1991-1996 hebben we mooie activiteiten meegemaakt in ’t Boemeltje. Bijvoorbeeld, in samenwerking met Nico van Vegten, de grote zomermarkt tijdens de Bellodagen met ruim zevenduizend bezoekers. Er waren zelfs verkeersregelaars nodig op de Oosteinderweg. Er waren helikoptervluchten, een kofferbakmarkt en een oldtimershow. Alles rondom het café met een markt van ruim honderd kramen. Dan was er het bezoek van de Kerstman tijdens de kerststoomtram met honderden bezoekers die bij ons chocolademelk kregen. Ook het Wognums Cultureel Festival zit in ons geheugen gegrift, met een eerste optreden van Ina Broekhuizen, de Moonliners en de band van Ruud van Etten. Het festival werd gepresenteerd door Frits Zwaan en de juryvoorzitter was Hans Bijman. Er waren modeshows, met deelname van Vera Stam, West-Friese dansgroepen, carnaval en nog veel meer. De bluegrass-avonden met Loek Lamers, veel bezoekers en een vol café. We organiseerden ook soundmixshows. Het was een prachtige tijd!’
De periode van ’t Stappertje brak eind 1996 aan. In dat jaar kocht Piet Loos het café van Jan Koster. Dochter Connie Loos runde de zaak een aantal jaren. Na verloop van tijd werd de drukte minder en was het voelbaar dat er ‘onheil’ in de lucht hing. De zaak werd gesloten. Alleen voor het 25-jarig huwelijksfeest van Dirk en Margreet Zuurbier-Zwaan in november 2003 ging het café nog één keer open. Daarna was het definitief gebeurd. Eind 2004 werd ‘t Stappertje voor de laatste keer verkocht, aan Roele De Vries, de dertiende eigenaar. Inderdaad: een ongeluksgetal. Ten behoeve van meer bedrijfsruimte buiten werd het aloude en bijna historische stationskoffiehuis na een dikke eeuw gesloopt. Het gebouw is verdwenen, de herinneringen zeker niet. Als tastbare herinnering koestert Frits Zwaan een origineel muuranker, buitgemaakt tijdens de sloop. ‘Heimwee’, zei Annie Deen eerder, ‘ik weet het zeker: het bestaat.’

Remmert Deen herinnert zich de volgende anekdote. ‘In 1965 hadden we voor een zaterdagavond klaverjassen georganiseerd. We hadden tot elf uur ’s avonds vergunning. Dat vonden we wel wat vroeg. Dus ik toog naar het gemeentehuis en vroeg aan burgemeester Commandeur verlenging tot twaalf uur. “Och, och, och, meneer Deen”, zei de burgemeester, “dan komen de jongens toch echt te laat thuis. En deken Stammeijer zal hier ook zeker niet blij mee zijn.” Onverrichterzake ging ik weer naar huis. Geen vergunning tot middernacht dus. Op de bewuste zaterdag komt burgemeester Commandeur ’s morgens op zijn fiets de Spoorstraat in rijden, met een rieten mandje in zijn hand. Hij had er nog eens over nagedacht. Ja, die vergunning tot twaalf uur ’s nachts was toch wel terecht. De kosten waren een daalder (ƒ 1,50), terstond te voldoen. Het rieten mandje was duidelijk bedoeld om iets in mee te krijgen. Met zes gratis flesjes bier in zijn mandje fietste burgemeester weer huiswaarts.’
 

28. Database nr.: 08939   (evenementen/08939.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Wognum           (onbekend)
Hoornseweg 5.
Antoon de Wit in zijn rijdende winkel. Het is een van zijn laatste ritten in mei 1988.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.

Piet Bruin was een kleine veehouder, die eigen melk uitventte. Bij grossier Van der Deure uit Enkhuizen kocht hij boter en kaas. Later betrok hij deze producten van de zuivelfabriek De Verwachting aan de Oude Gouw. Hij bezorgde met een bakfiets.
In 1958 kochten Antoon de Wit en zijn vrouw Riet Molenaar het boerderijtje, de motorbakfiets en de klandizie. Daarvoor werkte Antoon als vertegenwoordiger bij Clay in Hoorn, een grossier in levensmiddelen. Al verschillende keren had Bruin hem gevraagd of hij de zaak over wilde nemen. Het werkgebied besloeg het dorp Wognum, de Grote Zomerdijk, de Kerkweg, het Oosteind tot het zwembad, de Oude Hoornseweg, de Hoornse weg en de Oude Gouw. Later kocht Antoon er klanten van het Oosteind bij van Joop Klein uit Nibbixwoud.
Antoon vertelt: ‘Die klanten kocht je per liter.’ Na de bakfiets volgde een motorcarrier. Daarvoor was een motorrijbewijs nodig. Voor op de bak stond een 50-liter melkbus met een kraantje eraan. Daaruit tapte Antoon de melk en schonk die in de emmertjes van de klanten. Op een bord stond ‘Zuivelhandel A. de Wit Hoornseweg 5’. Later kwam er gesteriliseerde melk in glazen flessen en naderhand de pakken met melk, karnemelk en toetjes.
Riet de Wit-Molenaar was verantwoordelijk voor de winkel. In eerste instantie werden daar melkproducten, eieren en jam verkocht, later ook koek en snoep. Een slechte herinnering heeft Riet aan een ongenood bezoek van zeven of acht zigeunerinnen. Zij stapten uit een busje en kwamen het bruggetje naar de winkel over. Riet: ‘Ik was alleen thuis met onze vier kinderen. Ik zei tegen ze dat ze mee moesten komen en in de hal tussen de winkel en het huis moesten blijven staan. Dat deden ze. De vrouwen konden dus niet in huis komen. Ze namen wel wat snoep en koek mee uit het rek, dat zagen de kinderen. Ze wilden kaas hebben en dat moest gesneden worden. Gelukkig kwam Antoon toen thuis, hij ging de kaas pakken en wegen. Daarna dropen de vrouwen af.’
Langzamerhand breidde het assortiment zich uit. Antoon kocht een rood Volkswagenbusje bij Jan Schuit. Daarna kwam er een grotere bus met een aanhanger en nog later een rijdende winkel. Eerst één van vijf meter lengte en vervolgens één van acht meter. SRV, Karsten in Blokker, leverde alle spullen. Antoon verkocht vrijwel alles in zijn rijdende winkel: fruit, groente, brood, levensmiddelen en zuivelproducten. Groente en fruit haalde hij bij de veiling en bij particulieren, brood bij bakker Schoutsen in Wognum. Ook de bewoners van Sweelinckhof hoorden later bij zijn wijk. Toen Antoon in 1988 afscheid nam, ontving hij veel bedankjes en zijn huis stond vol bloemen en kaarten.
Nog vaak zeiden de mensen: ‘Oh, melkboer, je hadde nooit weggaan moeten.’
In 1996 werd het huis verkocht en gingen Antoon en Riet wonen op ’t Bon in Wognum.
 

29. Database nr.: 09025   (evenementen/09025.jpg)
Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Wognum           (onbekend)
Raadhuisstraat 2.
Jan Koeleman achter de toonbank.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.

Het pand Raadhuisstraat 2 is vanaf het begin, omstreeks 1882, een slagerij geweest. De eerste slager was Klaas Veken. Van 1908 tot 1928 was Jan Schenk slager, na hem kwam Piet Tromp in het pand. Toen in circa 1927 de familie Stam nog in Wognum woonde, werkte Dolf Stam op 14-jarige leeftijd al bij Jan Schenk als slagersknecht. Het gezin Stam vertrok echter richting Mijdrecht en Dolf ging mee. Vader Stam verdiende daar de kost met turfsteken. De jonge Dolf ging in Mijdrecht werken bij slagerij Van Zon. Later verhuisde Dolf naar Zaandam om ook daar te werken in een slagerij. In 1939 trouwde hij met Margareta Karsten uit Spanbroek.
Op 11 mei 1943 nam Dolf Stam de slagerij van Piet Tromp aan de Raadhuisstraat over. Al snel had hij zelf wat slachtvee, daar handelde hij ook in. Als knecht werd Arie Komen in dienst genomen. Arie woonde boven de kleuterschool in het Piusgebouw naast de katholieke kerk.
Ondanks de risico’s ging Dolf in de oorlog clandestien met een motorschuit naar Ilpendam om te slachten, want er moest vlees zijn voor de slagerij. Tijdens de oorlog is Dolf met andere Wognumers opgepakt door de Duitsers. Samen met Arie Veken wist hij gelukkig in Drenthe te ontsnappen. Beiden bereikten Stavoren en stapten daar op een vissersboot waarop zij, plat liggend onder de vloer, meevoeren naar Enkhuizen. Hier kwamen ze aan wal en keerden weer terug naar Wognum.
Dolf Stam hield ook kalveren en varkens voor de slacht. Die stonden in de schuur achter de slagerij. Altijd had Stam daar wel zeugen met biggen. Een keer wierp een zeug zelfs 21 biggen. In de winter hield hij zes of zeven mestkalveren en bij verschillende particulieren en ook bij de bakker stonden zijn varkens, die onder andere gevoerd werden met brood dat niet werd verkocht. Dolf was ook veehandelaar, hij handelde voor collega-slagers in de omtrek.
Op een weiland langs de A.C. de Graafweg ten zuiden van Benningbroek had hij zo’n 75 koeien (blaarkoppen) op 32 bunder land. Zoon Jan (1940), de oudste van het gezin, was nog maar tien jaar toen hij op woensdagmiddag langs de klanten werd gestuurd om leverworst te verkopen. De prijs was 90 cent voor een worst van ongeveer 700 gram. Soms had Jan aan het eind van de rit wat leverworst over, dat verkocht hij op de terugweg voor 70 cent. Een ‘vaste klant’ stond Jan dan op te wachten om daarvan te profiteren, maar van hem moest Jan al snel niets meer hebben. Hij zei tegen die klant: ‘Dan gooi ik ze nog liever te water.’ En hij fietste snel door. Jan deed alle weken zijn ronde en toen hij een jaar of twaalf was ging hij ook vaak met een onsje biefstuk op weg naar kraamvrouwen tot in de wijde omgeving. Toen hij veertien was, ging hij vaak mee met zijn vader in de Opel Blitz koeien van het land aan de A.C. de Graafweg halen voor de slacht. Er konden drie koeien in de Opel. Als soms de derde koe met geen mogelijkheid in de auto te krijgen was, moest Jan die maar lopend naar het slachthuis aan de Van Dedemsvaartstraat in Hoorn brengen. Onderweg liep hij via de Nieuweweg om thuis bij moeder even een broodje te eten en wat te drinken. Hij zette dan de koe vast aan het hek van de Pijp, de brug over de Nieuwewegsloot. Daarna liep hij verder met de koe naar Hoorn, leverde die af bij het abattoir en ging vervolgens door naar school.
Er werd hard gewerkt door vader en zeker ook door moeder Stam om het gezin met acht kinderen - Jan, Sjaak, Dolf, Els, Ko, Kees, Peter en Trudy - te eten te geven.
Het handelen werd Jan op jonge leeftijd al geleerd door zijn vader. Zo kocht hij op z’n veertiende al de kalfjes bij boeren in de omtrek. Als er een dood lammetje op de boerderij was, kocht hij dat ook voor een kwartje. De dieren nam hij mee naar huis om ze na schooltijd te villen. Vader Dolf verkocht de velletjes voor Jan op de koemarkt in Purmerend.
Arie Komen werkte tot circa 1954 bij de familie Stam, daarna kwam Piet Roozendaal als slagersknecht in de zaak. Rond 1954 werd zelfs een filiaal gestart in Amsterdam aan de Davisstraat 34, waar Jan Appel de scepter zwaaide. In die tijd, zo vertelde Jan Stam, ging hij met de trein op en neer naar Amsterdam voor ƒ 1,80. Het ideaal van vader Dolf was dat iedere zoon een eigen slagerij zou hebben. Helaas heeft hij dat niet mogen meemaken: in 1958 stierf hij op 44-jarige leeftijd. De zaak werd door moeder Stam samen met Jan en knecht Piet Rozendaal voortgezet. In 1959 werd de zaak in Amsterdam van de hand gedaan. Jan trad in de voetsporen van zijn vader, ook de handel in vee werd voortgezet. In 1961 vertrok Piet Rozendaal, John Bing nam voor korte tijd zijn plaats in. Toen in 1963 Jan Stam uit de slagerij vertrok, kwam Dolf jr. weer thuis in de zaak. In 1964 kocht Jaap Bakker de slagerij.

In dat jaar stond er nog een grote marmeren vitrine als etalage bij het grote voorraam. Lange tijd werd er geslacht op maandagmorgen en dinsdag hingen dan de halve varkens aan de haken langs de kant tentoongesteld voordat ze werden klein gesneden en verdeeld. Later kwam er een gekoelde toonbank voor de vleeswaren.
Vanaf 1964 tot 1969 was Jaap Bakker slager in het pand aan de Raadhuisstraat. In die tijd werkte Jan Koeleman uit Nibbixwoud als slagersknecht bij Bakker. Jan had al de nodige ervaring opgedaan bij slagerij Paauw in Hoorn, slagerij Wever in Waarland en slagerij N. Koeleman in ’t Zand. Jan wilde graag zelf een slagerij beginnen. Toen Jaap Bakker liet doorschemeren dat hij de slagerij wel van de hand wilde doen, zag Jan dan ook zijn kans schoon. Hij wilde de slagerij met woning en al kopen. Jan had al vier jaar verkering met Tiny Kok, ze trouwden en gingen op 1 juni 1969 het avontuur aan.
Na wat moderniseren ging hun zaak op 1 juli open. Er was in de eerste tien jaar veel ‘uitbreng’, zelfs naar Zwaagdijk tot de Van der Deureweg aan toe. Ook naar klanten in de Leekermeer, Baarsdorpermeer, Zuidermeer en Spierdijk, Noordermeer, Grote en Kleine Zomerdijk, Wadway en de A.C. de Graafweg. De klanten werden zeker twee maal per week bezocht, eerst rondvragen en later bezorgen. Soms moest de knecht tien dagen lang één ons biefstuk bezorgen bij een kraamvrouw. De meeste klanten betaalden alle zaterdagen, sommige lieten het opschrijven en waren altijd achter met betalen. Je had klanten om de week en andere om de maand. Protestants en katholiek waren ook bepalend voor de klantenkring.
Tot 1985 runden Jan en Tiny de zaak. In dat jaar werd de slagerij verplaatst naar de Vezo-supermarkt in De Boogerd. Het pand aan de Raadhuisstraat werd verbouwd en tot woning ingericht. De worstmakerij en rokerij bleven echter in bedrijf tot 31 december 1998.

Een anekdote verteld door Jan Koeleman.
Slager Bakker had het toenmalige zusterhuis Sint Agnes om de maand als klant, afwisselend met slager Deugd. Nou gebeurde het wel eens dat de nieuwe maand op zondag inging. Dan belde hij vrijdag de keukenzuster op met de vraag of zij de bestelling al kon doorgeven want de maand voor slager Deugd was immers om. Dat deed zuster en handenwrijvend maakte Jaap Bakker de grote bestelling klaar. Die zou zaterdagmorgen gebracht worden door de knecht. Maar toen op zaterdagmorgen de andere slager ook vroeg of zuster de bestelling door kon geven, werd slager Bakker weer gebeld. Zuster wees hem op het feit dat de nieuwe maand pas op zondag inging en zijn bestelling werd geannuleerd. Dit natuurlijk tot woede van Jaap Bakker.
 

30. Database nr.: 09782   (evenementen/09782.jpg)
Wognum - foto's uit archief van de familie Kooyman-Houtkoper van boerderij De Postgalei
Wognum           (onbekend)
Foto betreffende de familie's Winkel-Kooyman-Houtkoper enz. van de Postgalei.
Hier zien we A. Berkhout-Houtkoper.
 

 

Uitgebreid zoeken

Zoekresultaat verdeeld over 3 pagina's, met elk (max.) 30 foto's:

1   2   3       Volgende       Eind

Laatste wijziging binnen getoonde foto's: 23 juli 2022