Beeldbank De Cromme Leeck
 → 
 →  [Database nr. 08903]
 
De Cromme Leeck bezit een uitgebreide fotoverzameling die nog steeds regelmatig wordt aangevuld.
Een deel van de foto’s is openbaar en voor iedereen via deze website raadpleegbaar. Met enige regelmaat verandert de selectie.
Via onderstaand zoekveld kunt u foto’s selecteren op basis van bijv. een (plaats)naam. Als u niets invult krijgt u alle openbare foto’s te zien. Heeft u vragen over foto’s of aanvullende gegevens over de gepubliceerde foto’s laat het ons aub weten. (beeldbank@decrommeleeck.nl)

 
 

 

 
 
 

 

Uitgebreid zoeken

Database nr. : 08903
 
Titel : Winkels en bedrijven - tot uw dienst
Plaats/dorp : Wognum
Buurtschap/wijk :
Adres :
Datering : ca 1965
Bijzonderheden : Oosteinderweg 46.
Foto uit circa 1965. Zo zagen woonhuis en winkel er vanaf 1938 uit.

Zie het betreffende artikel in het boek "Tot uw dienst" uit 2014.

In dit pand had Simon Haring, die getrouwd was met Geertje Bankras, tot 1938 een auto- en rijwielhandel. Na hem kwam het gezin van Jan Boos en Betje Boos-Schoenmaker hier wonen. Jan Boos, metselaar van beroep, was al in 1931 een kruidenierswinkeltje begonnen verderop aan het Oosteinde (nu Oosteinderweg 68). In dat oude pandje woonde vanaf 1938 de familie Blom.
Jopie Rood-Boos, dochter van Jan en Betje Boos, vertelt: ‘Als metselaar had pa in die crisisjaren weinig of geen werk, dus werd er naar nering gezocht. Familie en buren waren de eerste klanten. Voorts ging je bij de mensen langs om te vragen naar de gunst of je boodschappen mocht leveren. Dit ging zo goed dat er al na een paar jaar uitgekeken moest worden naar een groter huis en winkelpand. Het huis annex garage van Simon Haring, nu Oosteinderweg 46, werd gekocht.’
De garage van Haring werd omgebouwd tot winkel. Het was hard werken voor de familie Boos. Het hele gezinsleven stond in het teken van de zaak. Er werd vaak van ‘s morgens zeven uur tot ’s avonds tien uur gewerkt. En dat zes dagen in de week.
Jopie: ‘Als een klant te lang in de winkel bleef kletsen, moesten we als kind roepen dat de melk overkookte. De klant was dan snel weg en moe kon weer verder met haar werk. Boodschappen, maar ook petroleum werden met dezelfde carrier, een driewielige bakfiets, rondgebracht. De bak werd simpelweg vervangen door een olievat. In de oorlogsjaren gingen vader en ik de klanten af om de bestellingen op te nemen en de voedselbonnen te verzamelen. ’s Avonds werden die door de oudste kinderen op stapeltjes gelegd en op een vel papier
geplakt. Vervolgens werden ze weer ingeleverd bij de grossier, om zo de winkelvoorraad op peil te houden. Na de oorlog begon het ‘zegeltijdperk’. Voor elk volgeplakt spaarboekje ontving de klant bij inlevering onmiddellijk één hele gulden terug. Echt spaargeld dus.
De winkel bleef een kleine winkel. Ik bezorgde vaak de boodschappen, fietstassen vol en een grote mand op de transportbagagedrager. Zo kon mijn vader af en toe een paar dagen te metselen bij de firma Wit. Alles werd aangepakt om de eindjes aan elkaar te knopen. Toen ik met Cor trouwde werd het wat moeilijker om te blijven helpen. Maar natuurlijk sprong de rest van het gezin ook bij.
Toen moeder voor een zware operatie naar het ziekenhuis moest, werd er gedacht aan stoppen met de winkel. We zijn toch nog een paar jaar doorgegaan, maar in 1963 viel het definitieve besluit. Vader kon meteen weer, maar nu voor hele dagen, gaan metselen bij Wit. De winkel werd omgebouwd tot slaapkamer. Vader en moeder konden het eindelijk wat rustiger aan gaan doen. Vader overleed in 1981, 74 jaar oud.
Moeder en mijn broer Nico bleven in het pand wonen. Nico heeft moeder, totdat ze naar Lindendael ging, een hele poos thuis verzorgd. Moeder overleed op 18 maart 2000 op 93-jarige leeftijd. Tot 2004 bleef Nico alleen in het ouderlijk huis wonen. In 2005 werd het huis verkocht aan onze dochter Inola en schoonzoon Herman Breve. Die hebber er in 2006-2007 een nieuw huis gebouwd. Nico was verhuisd naar Nibbixwoud, waar hij in 2006 overleden is.’

Jan Boos had een Klimop-kruidenierswinkel. Een zelfstandig winkelier sloot zich meestal aan bij een landelijke inkooporganisatie, bijvoorbeeld Klimop, Vivo, Spar of Kroon. Tot in de jaren vijftig, begin jaren zestig waren de meeste kruidenierswinkels bedieningswinkels. De venterij droeg belangrijk bij aan de omzet. Als de winkel al gesloten was, ging men gewoon ‘achterom’ boodschappen halen. Altijd makkelijk als je onverwachts visite kreeg. Langzamerhand deden de zelfbedieningswinkels en later de supermarkten hun intrede. Boodschappen doen veranderde voorgoed.
 
Fotograaf :
Collectienaam :
Rubriek : Huis
Subrubriek :
Categorie : Foto: kleur
Achterkant afbeelding :
Techn. Bijzonderh. :
 

     

Heeft u aanvullende informatie over bovenstaande foto?
Wij vernemen dat zeer graag van u via het  

Uitgebreid zoeken
 

Record aangepast: 03 september 2015